#ギルガメッシュ  #バビロニア "โฟว โฟว!"

“แสดงความยินดีเถิด กับราชาจอมปราชญ์ผู้ทรงงานก่อนเวลา ล่วงเวลา และล่วงลับไป แม้แต่แท็กโปรโมทก็ยังทรงงานหนักด้วยการฉายพระลักษณ์ด้วยตนเอง #賢王  #ギルガメッシュ  #バビロニア “

——ข้าพเจ้าคือกษัตริย์ นามนั้นคือ’โซโลม่อน’ กษัตริย์คือเฟืองแห่งอาณาจักรอันอุดม อุทิศตนเพื่อความรุ่งเรืองและสันติแห่งปวงประชา หากความปรารถนาและความรู้สึกคือแรงผลักดัน คือสัญลักษณ์แห่งชีวิตอันธำรงอยู่ เช่นนั้น ข้าพเจ้าจักเป็นจักรกลแห่งความรุ่งเรือง เฟืองแห่งอาณาจักรของพระองค์ +

" ยุคสมัยที่มนุษย์ได้เป็นส่วนหนึ่งกับเหล่าทวยเทพ เมื่อ 2655 ปีก่อนคริสตกาล— เรื่องราว … แห่งการล่มสลาย " " จุดพลิกผันที่เจ็ด： บาบิโลเนีย " การบอกเล่า การผจญภัย นับถอยหลังอีก 1 วัน

" เหลืออีกเพียงหนึ่งวันแล้วกับอนิเมะที่ถ่ายถอดเรื่องราวของข้าและแนวหน้าสัตว์มารแห่งอูรุค " " จงตั้งหน้าตั้งตาแลอย่าได้ลืมรอชมกันด้วยเล่า! "

"โฟว โฟว!!" โฟวคุงก็มีบทด้วยนะ!

เครื่องบินกระดาษดำดิ่ง ลำที่หนึ่ง สอง สาม กระจัดกระจายรวมกันอยู่บนพื้น, ดั่งดวงตะวันที่ร่วงลับลงไปใต้เส้นขอบฟ้า จมสู่ห้วงนิทรา ความฝัน ความทรงจำ ในวังวนอดีตห่างไกล และขอกล่าวอรุณสวัสดิ์แด่คุณ เด็กชายผู้ยังคงไม่รู้จักการสูญเสีย—หรือกระทั่งความโหดร้ายของโลก 〔7th Singularity〕

ไปสู่ยุคสมัยแห่งทวยเทพที่ไม่อาจจินตนาการ ต้องพบเจอกับอันตรายมากมาย แต่ว่าสิ่งใหม่ที่มหัศจรรย์เองก็รอคอยให้ค้นพบอยู่เช่นกัน เป้าหมายหลักคือการกอบกู้จอกศักดิ์สิทธิ์ ทำการหาสาเหตุของจุดพลิกผันและแก้ไขมัน เปิดการทำงานโปรแกรมเรย์ชิฟท์ สาม, สอง, หนึ่ง— แกรนด์ออเดอร์ที่เจ็ด เริ่มต้น

นิมิตฝันแห่งกิลกาเมชในคราที่สอง ราวกับดวงดาราได้ร่วงหล่นลงมาจากสวงสวรรค์ ราวกับนางอัปสรแห่งพระผู้เป็นเจ้าได้เหลือบดวงเนตรอันสง่างามของนางมายังมนุษย์ผู้มีสายเลือดแห่งเทพนี้..ร่วงหล่นลงมาหาว่าที่ราชันย์แห่งนครอูรุค (+)

"ก็ไม่ได้บ้างานแบบราชานักปราชญ์หรือใครหลายๆคนแถวนี้หรอกนะ... แต่ว่าถ้าไม่ทำก็ไม่มีคนทำใช่ไหมล่ะครับ? ดังนั้นผมเลยต้องทำ แค่นั้นเอง"

" … จะเป็นแกรนด์แคสเตอร์ที่ใหญ่มาจากไหน ก็โดนคาลเดียใช้งานเหมือนทาสสินะครับ ? " นารุโฮโตะ ๆ 🤔

ข้าพเจ้าได้ริเริ่มนิรันดร์โดยกำเนิด แลสิ้นสุดอนันต์เมื่อแตกดับ จึงร่ำขานสดุดี พร่ำกล่าวคำภาวนา ...ว่ามนุษย์เอย จงเป็นอิสระ... ความสว่างในตะเกียงแก้วพลันมืดดับ เมื่อองค์กษัตริย์แห่งแดนพันธะสัญญาทรงเป่าไล่สายลมเข้าไปให้แสงเทียบวูบไหวและแตกดับไปเพียงพริบตา+

การจากลาครั้งสุดท้ายนั้นน่าเศร้าเสมอ ชีวิตมีเกิดย่อมมีดับ เมื่อเริ่มต้นแล้วก็วิ่งเข้าหาจุดจบ “ความผิดพลาดของโลกนี้คือชีวิตที่มีจุดจบ” +

[ DREAM I -Retrack- ] (ของเก่า นำมาแก้ใหม่เพื่อเขียนต่อ) ครั้งที่ลองฝ่าความเหน็บหนาวออกมายืนชมทัศนียภาพยามตะวันขึ้นเพียงลำพังครั้งแรก ไม่เคยสำนึกถึงความโหดร้ายของเหมันต์ที่กัดกินเนื้อหนังจนไร้ความรู้สึก ยิ่งเท้าที่เปล่าเปลือยไม่ได้สวมอะไรนั้นอาการหนักหนาจนผิวเปลี่ยนเป็นสีม่วง +

ชีวิตคือการเดินทางอันยาวไกล, พ่อมดบุปผาเคยได้ยินใครสักคนกล่าวเช่นนั้น "ม่า ม่า -- ก็จริงล่ะนะ มีทั้งเรื่องที่ดี มีทั้งเรื่องที่แย่ให้พบเจอ" ครึ่งมารฝันยิ้มร่าสดใส จับจ้องผืนภาพวาดที่เรียกว่าโลกอย่างใกล้ชิด "เจอทั้งความสุข ทั้งความทุกข์ -- สร้างมิตรภาพแล้วก็บอกลา" (+)

จงให้อนาคตของวันพรุ่งสุกสกาวยิ่งกว่าดวงตะวัน สุริยันแห่งวันหน้าเอยจงงดงามเพริศแพร้วพิไลกว่าอดีตในวันวาน ให้สิ่งที่ดวงตาแห่งปัญญานี้สะท้อนเห็น เป็นความหวังที่ทอประกายเจิดจรัสกว่าผู้ใด ให้อนาคตของพวกท่าน— จงดำเนินไปบนดวงดาวที่ไม่รู้จักนิรันดร์ เติมเต็ม, เพียงพอ “ราตรีสวัสดิ์” +