| ____|_____ | ขอ | | ให้ | | อาจารย์ | | และ | | ทุกคน | | มี | | ความสุข | |__________ |

“ยินดีต้อนรับผู้มาใหม่ ขอจากนี้ไปเรื่องราวของท่านทั้งหลายจงถูกถักทออย่างงดงาม ให้ความสงบอยู่กับพวกท่าน…”

“หากท่านจักปรารถนา พ่อมด, เราช่วยสวดส่งทำพิธีให้ได้”

“………? อรุณสวัสดิ์”

ーเจ้านั้นคือกษัตริย์ー จุติจากแสงศุภรสว่างไสวทอประกายเงิน ตัวตนผู้ข้ามผ่านตำนานกาลอันเลื่องลือ ในเรื่องเล่าขาน ประวัติศาสตร์ที่ยังจดจำมาจวบจนถึงปัจจุบัน ภารดรหนุ่มผู้ยาตราไปยังเส้นทางแห่งการต่อสู้ จับดาบกรำศึกเพื่อปวงประชาราษฎร์

“ประกายพรึกในรุ่งสางโรยรา บัดนี้คือย่ำรุ่งแห่งวันใหม่ ชีวิตกำลังรอให้ท่านหยิบมาสวมและใช้ ตื่นเถิด, อรุณสวัสดิ์”

“ประทีปอันยิ่งใหญ่มิมีวันดับได้ หากจุดขึ้นมาแล้วแม้นจะมอดไหม้ แต่เปลวไฟก็จะถูกต่อสู่เทียนเล่มต่อไป สิ่งนี้คือปณิธานอันหาญมุ่ง อุดมการณ์สู่ความเป็นปัจเจก แลเสมอภาค” “ประทีปในมือของท่านถูกจุดขึ้นแล้ว ถูกจุดขึ้นนานแล้ว ผู้ใดผู้มียอมอดทนต่อความกดขี่ ผู้นั้นแลคือวีรชน”

“การทักทายน่ะมันน่ารำคาญจะตายไปนี่? อีกอย่างเป็นแค่มนุษย์ที่อ่อนแอแท้ๆ คงไม่พูดออกมาหรอกนะว่าคาดหวังให้ฉันพูดคุยสนิทสนมด้วยน่ะ” โฉมงามสีครามกลอกตา “แต่ว่าทางนี้น่ะแนะนำตัวไปแล้วทั้งทีนี่นะ ไม่ยอมให้เสียมารยาทใส่หรอก บอกชื่อมาซะสิ จะยอมรับฟังสักครั้งก็ได้” #จะพูดคุยกับคนที่RT

มารดาแห่งปฐมกาล มังแห่งต้นกำเนิด , สัตว์ร้ายแห่งบรรพกาลได้ตื่นจากฝันอันหอมหวาน บัดนี้มันได้คืบคลานขึ้นสู่ผืนปฐพีให้ปถุชนตลอดจนราชันย์ได้สิ้นหวัง ‘ อา——า ’ เสียงประกาศศักดากึกก้อง จักทำลายสิ้นทุกสิ่งที่ได้เคลื่อนตัวผ่านผันไป แลถูกแทนที่ด้วยบุตรยุคใหม่อันเรานั้นได้ให้กำเนิด

“เคยยลยินว่าเอกรผู้รังสรรค์งานศิลป์ทั้งปวงล้วนรุ่มรวยทรัพย์แห่งจินตนาการ มิใช่หรือ ท่านประพันธกรผู้รุ่มรวย”

“ชาโลม ราชินีแห่งชีบา ยินดีต้อนรับ… เยือนย่างไปยังปราการเคลื่อนที่สุดท้ายแห่งมนุษยชาติ หวังว่าท่านจักพบพานความทรงจำอันงดงาม ณ ที่นั้น” กะพริบตา ราชันจอมเวทยกหัตถาจรดแผ่นอกโดยสง่างาม “เรามา ก็เพื่อต้อนรับท่าน”

“เราต่อรองได้หรือไม่?”

“คือเกียรตินักประพันธ์ศิลป์หรือ”

“ชาโลม ท่านนักบุญ ไม่พบกันนับปี แม้จะมีนัยน์ตาพันลี้ เรายังอยากทราบแก่ใจยิ่งนักว่า… ต้นไม้ท่านเป็นเช่นไรแล้วบ้าง?”

“หามิได้ เพียงเราเห็นท่านใจแกร่งกล้าหาญผจญความแร้นแค้นในช่วงชีวีอันลำเค็ญ เช่นนั้นจึงนึกประเทืองจิตคิดสนับสนุนธุรกิจท่านเพียงเท่านั้น ได้ยินจากแอมดัสเชียสว่า… ท่านก็เคยนึกอยากศึกษาดูงานมาเป็นคนใต้อาณัติเราหรือมิจริง”

“ท่านลุ่มหลงในการดนตรีจนฟังภาษาเช่นมนุษย์ปุถุชนมิได้ศัพท์แล้วหรือ ท่านนักประพันธ์”

“กาพย์กลอนหรือ หามิใช่หรอก”