(รวบรวมพละกำลังแลลมปราณที่มี พองแก้ม) —ฟ- ฟู่ววววว—! (พยายามช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตทั้งหลายบนแผ่นดินเกาะดังกล่าวอย่างสุดความสามารถ)

ดูร่าเริงเสียจริง ได้โลดแล่นไปท่ามกลางผืนดินแลท้องนภาเช่นนั้น..หวังว่าจักทำให้เจ้ารู้สึกสนุกกับการมีชีวิตขึ้นมาได้บ้างนะ เพราะเหนือสิ่งอื่นใด มิมีวิญญาณหรือเทพยดาองค์ไหนสามารถ ‘รัก’ เธอได้เท่าตัวของเธอเองน่ะ..—

อะ..มาสเตอร์อยากเห็นงั้นหรือ..? จริงๆก็มิมีสิ่งใดน่าสนใจซ่อนอยู่หรอกนะ อาภรณ์ของข้านั้นค่อนข้างเรียบง่าย แต่เหมือนทุกคนจักชื่นชอบกัน.. (จับชายผ้าสีขาวพิสุทธิ์ของอาภรณ์ตนถกขึ้นมา ก้มลงมองกางเกงข้างใต้อย่างมิค่อยเข้าใจนัก) ข้ามิค่อยเข้าใจความรู้สึกเช่นมนุษย์เท่าไร ขออภัย..?

ผู้คนมักจะเล่าขาน หรือบอกต่อๆกันไป , จากรุ่นสู่รุ่น . . . น ร ก ในความหมายของมนุษย์นั้นอาจจะเป็นดินแดนของ ค น บ า ป เท่านั้น แต่แท้จริงแล้ว . . . นรกในความหมายของเทพธิดาผู้ปกครองดินแดนอันเย็นยะเยือกเช่นนี้ ดินแดนแห่งนี้คือสถานที่พักผ่อนของเหล่าผู้วายชนม์ ❖

เจ้าของนามเผยยิ้มอ่อนโยนให้กับผู้เป็น ’สหายรัก’ สายลมแลบุพผานานาพันธุ์ต่างตอบรับการมาเยือนของมิตรทั้งสองอย่างยินดี ดวงตาสีมรกตสะท้อนภาพของราชันย์แห่งอูรุค “ยินดีที่ได้พบอีกครา, กิล”

ข้าพเจ้าได้ริเริ่มนิรันดร์โดยกำเนิด แลสิ้นสุดอนันต์เมื่อแตกดับ จึงร่ำขานสดุดี พร่ำกล่าวคำภาวนา ...ว่ามนุษย์เอย จงเป็นอิสระ... ความสว่างในตะเกียงแก้วพลันมืดดับ เมื่อองค์กษัตริย์แห่งแดนพันธะสัญญาทรงเป่าไล่สายลมเข้าไปให้แสงเทียบวูบไหวและแตกดับไปเพียงพริบตา+

การเดินทางที่ดี เรื่องราวของการเดินทางมันขึ้นอยู่กับผู้เดินทาง ความสนุก ความสุข ความปิติยินดี ความโศกา ความเจ็บปวด ความโกรธา ทั้งหมดล้วนแล้วอยู่ที่และเป็นความรู้สึกของผู้เดินทางทั้งสิ้น ตราบที่รอยยิ้มและความตื้นตันใจอยู่ในเส้นทางนั้น ย่อมเป็นการเดินทางที่ดีมากเป็นแน่ +

“ดารากรทอแสงไสวเช่นนี้ สมแล้วที่เป็นการทายทักของเชื้อสายเทพอย่างเจ้า” มิว่าสหายผู้นั้นจักเป็นตัวตนไหน ดวงวิญญาณก็มีเพียงหนึ่ง—คือมิตรแท้ผู้ร่ำน้ำตาให้แก่ก้อนดินที่มิอาจเข้าใจความโศกาของ ‘มนุษย์’ คือผู้ร่วมผจญดินแดนอันกว้างไกล “เคยสนุกสนานถึงเพียงนั้นเชียวหรือ..” รำพึงออกมาเบาๆ

จุติเทพธิดาผู้เจิดจรัส ร่างอวตารแห่งเอกภพอันสุกใสด้วยแสงอันเจิดจ้าของหมู่ดาวภายใน—เทพธิดาผู้ยืนอยู่เหนือเทพธิดา ราชินีผู้เด่นฉายในสรวงสวรรค์แห่งแก่นกลางจักรวาลแรกเริ่ม ให้เทพีเปล่งวาจาด้วยเสียงเสนาะหู ประกาศนามอันยิ่งใหญ่ของพระนางดังว่า +

สุดท้ายแล้วชีวิตเป็นเช่นไร ? สุดท้ายทุกสรรพชีวิต จักต้องจบลงด้วยกฎเกณฑ์ของธรรมชาติทั้งสิ้น . . . -ความตาย- ที่มิอาจหลีกเลี่ยง มิช้าก็เร็วเท่านั้น . . . แต่ว่า一พวกเธอได้พึงระลึกแล้วหรือยัง ? ว่า -ชีวิต- ของพวกเธอนั้นใช้อย่าง -มีคุณค่า- หรือแค่ . . . -ใช้ไปวันๆ-

—เป็นโลกที่งดงามเสียเหลือเกิน งดงามมากเกินกว่าที่อาวุธชิ้นนี้จักทำความเข้าใจได้ โปรดช่วยสัมผัสความงามแห่งสรรพสิ่งเหล่านี้แทนตัวข้าด้วยเถิด, เหล่าผองมิตรทั้งหลาย

#NewProfilePic ดูเหมือนวิหคตัวน้อยจักอยากลิ้มลองผลแอปเปิ้ลนี่..จะแบ่งอย่างไรดีนะ?

จงให้อนาคตของวันพรุ่งสุกสกาวยิ่งกว่าดวงตะวัน สุริยันแห่งวันหน้าเอยจงงดงามเพริศแพร้วพิไลกว่าอดีตในวันวาน ให้สิ่งที่ดวงตาแห่งปัญญานี้สะท้อนเห็น เป็นความหวังที่ทอประกายเจิดจรัสกว่าผู้ใด ให้อนาคตของพวกท่าน— จงดำเนินไปบนดวงดาวที่ไม่รู้จักนิรันดร์ เติมเต็ม, เพียงพอ “ราตรีสวัสดิ์” +

มหากาพย์จุดพลิกผันแห่งบาบิโลเนีย อันมีจิตวิญญาณบริสุทธิ์ผู้หนึ่งเป็นส่วนหนึ่งกับผองมิตรในวันวานแห่งกายานี้ ถึงมิได้สัมผัสได้ด้วยตัวเอง แต่ความรู้สึกทั้งมวลนั้นจารึกอยู่ในหัวใจของดินโคลนก้อนนี้—อย่างแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงชิดูริหรอก นางอาจกำลังทอแสงเป็นหนึ่งในดวงดาวบนท้องนภาอยู่นะ

“ดูเหมือนว่ากิลจักทำเรื่องใหญ่ลงไปแล้วสินะ” มิตรแห่งพงไพรแย้มยิ้มด้วยความงดงามเหนือคำบรรยาย ยิ่งเป็นช่วงเวลาแห่งสุขล้นเช่นนี้ รอยยิ้มผู้เป็นมิตรสหายของปวงประชายิ่งอ่อนโยนกว่าทุกที “หวังว่าจักได้พบท่านที่คาลเดีย มาสเตอร์, แต่มิว่าจักเป็นตัวเลือกใด ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีทั้งนั้น”