*หย่อนมาชเมโล่วลงไปในโกโก้แล้วดื่ม*

*ถูกมรสุมงานทับตายเป็นศพปริศนาในห้องตัวเอง*

"ได้ยินมาว่าถ้าทานหรือดื่มอะไรหวานๆหัวจะแล่น... แต่พักนี้ไม่เห็นได้ผลเหมือนแต่ก่อนแล้วแฮะ....." ใส่น้ำตาลก้อนที่ห้าลงไปในแก้ว

“ผีคุณตู้เย็นต้องตามหลอกหลอนในฝันคุณแน่นอนครับ

"ถ้างานยังไม่เสร็จล่ะก็............"

"ฮ้าว-- ง่วงจังเลยนะ..."

"ถึงจะสนิทกันมากเท่าไหร่ จะรักกันขนาดไหน เราก็ไม่ใช่คนเดียวกัน การนึกสงสัย นึกหมองใจในตัวกันและกันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การให้อภัยกันและกันได้ต่างหากที่เป็นเรื่องอันแสนวิเศษ"

“เจ้าพ่อมดจอมอู้งานนั่นหายไปไหนเนี่ย มีบอนด์ถึง 15 แล้วก็อู้ต่อไปไม่ได้แล้วนะ ไปทำงานได้แล้วเมอร์ลิน!”

"ถ้าโลกที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตให้จรรโลงใจเนี่ย คงหดหู่แบบแปลกๆนะครับ..."

"วันนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะครับ!"

"สิ่งที่ปรารถนามากที่สุด?---... คงเป็นเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับพวกเธอตอนนี้ล่ะมั้ง"

"ทุกคนยังสบายดีกันสินะครับ?!"

“โอ๊ะ แสงวิ้งๆแบบนั้น… เถิกคุณนักสืบสินะครับ!!?” เอามือปิดตา

“มาแบ่งปันเรื่องดีๆที่ไปเจอกันไหมครับ?” “อย่างเช่นว่า ผมไปช่วยพวกสต๊าฟทำงาน ทุกคนขยันกันมากเลยล่ะ แล้วก็ทานแกงกะหรี่ด้วยกันด้วย!” นั่นเป็นอดีต แต่ก็เป็นความทรงจำที่มีค่า ดังนั้นจึงถ่ายทอดออกมา ไม่ให้ถูกลืมหายไป

"พักนี้ก็ไม่ค่อยเห็นเลโอนาร์โด้เลยแฮะ?"

“อยากดีดเหม่งเลโอนาร์โด้จริงๆน้า…”

"ได้ยินมาว่าถ้าทานหรือดื่มอะไรหวานๆหัวจะแล่น... แต่พักนี้ไม่เห็นได้ผลเหมือนแต่ก่อนแล้วแฮะ....." ใส่น้ำตาลก้อนที่ห้าลงไปในแก้ว

"ว่าไปแล้วก็ต้องมีอีเวนท์นั้นสินะครับ? ตรวจสุขภาพประจำปีน่ะ...."

"มาช สบายดีหรือเปล่านะ?" *พึมพำ* "..ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอเลยนี่นะ"

".............เช้า? ไม่สิ.. นี่มันวันที่เท่าไหร่นะ"