“โอ๊ยๆๆ น้องน้อยของข้า หัดขี้แกล้งตั้งแต่เมื่อไหร่” “มาเลยๆ มาให้ข้ากอดนิดหอมหน่อยให้หายคิดถึง สักสองสามที” สองมือรวบกอดหมับ ลูบหลังแปะๆ โยกตัวซ้ายทีขวาที ประหนึ่งกำลังลูบปลอบเด็กน้อยเสียอย่างนั้น

“นี่.. ที่รัก เตรียมบทเรียนสำหรับวันพรุ่งนี้เสร็จรึยัง?”

ยัปปี้ ! 🎉🎂 " ให้เดาสิวันอะไร ? "

จักเงียบงันเพื่อฟังเสียงหมากล้อมวางลงกระดาน ฤาเสียงพลิกม้วนตำราของปักษาก็หามีไม่... ราตรีเดือนดับครานี้นั้นช่างเปล่าเปลี่ยว

เพราะความเรียบง่ายมากจากความธรรมดา ดังนั้นความธรรมดาอันแสนจะพิเศษก็มาจากสิ่งเรียบง่ายที่พบได้ทั่วไป อย่างเช่นว่า ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

👋🏻

แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าจากระเบียงห้อง —บ่อยครั้งที่ทูเลนมานั่งตากอากาศ ทอดสายตามองหมู่ดวงดาราไปเรื่อยเปื่อยในยามที่นอนไม่หลับ เขาจำหมู่ดาวบางดวงได้ และหากไม่รู้ชื่อก็เพียงตั้งให้มันใหม่ ทำเช่นนี้ซ้ำวนไปจนเขาเริ่มเหนื่อยและผล็อยหลับไปในที่สุด…

Three Bathers, by Joseph Tomanek (1889-1974)

⛺

G.morning เวลาผันผ่านมานานขนาดนี้แล้วหรือ

“ผู้คนแวะเวียนผ่านไปมา คนเก่าลาลับ คนใหม่มาเยือน” “ในช่วงชีวิตที่อยู่ที่นี่ ข้าก็เห็นเรื่องแบบนี้มาจนคล้ายจะเป็นความเคยชิน” “แต่ก็..จะมีบางจำพวก ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังคงอยู่เช่นเดิม” พวกมลพิษทางเสียง คิ้วกระตุกกึกขมวดเข้าหากันสูดหายใจเข้า และถอนหายใจออกมายาวๆ

ไร้ธรรมสะกิดสกัด ณะมนัสมนิมมนา ทุกข์เข็ญก็สมก็สา เพราะมิฟังมิรั้งมิรอ

🫴🏻🍂

“ สวัสดียามเย็น ฝนตกงั้นเหรอ, ขอให้โชคดี ถ้าป่วยขึ้นมาก็ลาก่อน”