‘การเดินทางมีจุดเริ่มต้นและจุดจบเสมอ ขึ้นอยู่กับว่า แต่ละคนจะใช้เวลาสำหรับการเดินทางของตัวเองเท่าไหร่ บางครั้งการเดินทาง ก็ทำให้เราพบกับการจากลา แต่แม้จากลาก็ยังมีโอกาสได้พบกันใหม่’ ดวงตาเปรยมองบริวารสีฟ้าโปร่งข้างกายก่อนจะยิ้มบาง พยักหน้าออกมาเบาๆ “กลับมาแล้วเหรอ ที่รัก”

⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝕬𝐥𝐞𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫 ✹ 𝕿𝐡𝐞 𝐋𝐨𝐫𝐝 𝐨𝐟 𝐌𝐢𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐟 ﹙ 𝓘ꜰ⠀ɪ⠀ᴄᴀɴ'ᴛ⠀ɢᴇᴛ⠀ɪᴛ⠀——⠀ɴᴏ⠀ᴏɴᴇ⠀ᴇʟꜱᴇ⠀ꜱʜᴀʟʟ.⠀﹚ ⠀⠀

ㅤ 「 恭喜发财！新年快乐！ 万事如意！大吉大利！」 ー𝘞𝘪𝘴𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘺𝘰𝘶 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘱𝘦𝘳𝘪𝘵𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘨𝘰𝘰𝘥 𝘧𝘰𝘳𝘵𝘶𝘯𝘦! 𝘏𝘢𝘱𝘱𝘺 𝘕𝘦𝘸 𝘠𝘦𝘢𝘳! 𝘔𝘢𝘺 𝘢𝘭𝘭 𝘺𝘰𝘶𝘳 𝘸𝘪𝘴𝘩𝘦𝘴 𝘤𝘰𝘮𝘦 𝘵𝘳𝘶𝘦! 𝘎𝘳𝘦𝘢𝘵 𝘭𝘶𝘤𝘬 𝘢𝘯𝘥 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘱𝘦𝘳𝘪𝘵𝘺! ㅤ

“ช่วงนี้หันไปทางไหนก็เจอแต่พวกอบิสป่วนเปี้ยนอยู่เต็มไปหมด” “น่ารำคาญลูกตาเสียจริง”

“ เงียบสงบดีจริงๆ” “มา ที่รัก มาบรรเลงบทเพลงกันสักหน่อย”

“ เจ้านั่น มีฝาแฝดเพิ่มขึ้นมารึ?”

“ ข้าไม่เล่นน้ำ ไร้สาระ”

“ หยุดเลย หยุดเลย ต่อให้เป็นท่านก็เถอะ” ยกมือปราม ส่ายหน้าไปมา

“…” “เฮ้อ แค่มือก็พอนะ” ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย สุดท้ายก็จำยอม เพราะเถียงไปก็มีแต่เสียเวลาเปล่า

“ เอาล่ะ หมดเวลาเทศกาล กลับมาเข้าเรียนกันได้แล้ว”

“ ปกติเจ้าก็ดูขี้เกียจอยู่แล้ว ขี้เกียจตลอดไปเลยก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องขยันเสนอหน้ามาหาข้า นักเรียน เขาเอาไว้เรียกคนที่กำลังได้รับการศึกษาน่ะ”

หูหางนั่น? คนจากอาณาจักรอาฟาต้างั้นเหรอ “ ข้าเป็นอาจารย์ของคาราโน่ สอนศาสตร์เวทมนต์ ดูจากที่ข้าไม่คุ้นหน้าเจ้า คงไม่ใช่นักเรียนของสถาบันงั้นสินะ?”

“ เฮ้อ ท่านทำประหนึ่งข้าเป็นผู้อาวุโส ข้าเป็นเพียงศาสตราจารย์เท่านั้น ไม่เห็นจำเป็นต้องเสียเวลามาทำอะไรเช่นนี้เลย แต่ก็… ขอบใจท่านมาก สุขสันต์วันสงกรานต์ ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ข้าควรรดน้ำให้ท่านด้วยเช่นกันสินะ, กษัตริย์แห่งนอร์แมน”

ม่านเมฆดำครึ้มคลุมขุนเขา— ดูเงียบเหงาเดียวดาย ความคำนึงกลั่นเป็นสุรา หลงเร้นในฝัน อดีตเปียกปอน “วัสสานฤดู… คงหวนคืนในเร็ววัน”