“ เด็กดื้อ ” 😤

อะไรกัน นี่หาว่าข้าพูดมากหรอ จริงหรอ—! มานี่ข้าจะพูดอะไรให้ฟัง รู้มั้ยๆ ถ้าข้าไม่พูดวิหารจะเงียบเหงาและหูของทุกคนก็จะไม่ต้องมารับคลื่นเสียงของข้า และความเงียบมีฐานว่าจะให้คนเป็นบ้า เพราะงั้นต้องพูดคุยกันให้มากๆ ! และถ้าถามว่าข้าจะหยุดพูดมั้ย ฮ่า— ๆ ไม่

︎ ︎ ︎ ︎ 🔆🔆 ︎ ︎ ︎ ︎

“ คล้ายจะเฉลียวฉลาด? ” ถ้าเป็นผู้อื่นพูดจาเช่นนี้ใส่เขาคงช็อตมันให้ลงไปนอนกับพื้นแล้ว “ เหอะ ” แค่นหัวเราะออกมา มุมปากคลี่ยิ้มบางเบา “ปากกล้าเสียจริง, เจ้าน่ะ ” “ ข้าก็อยู่ตรงนี้แล้วไง, สมใจอยากรึไม่? ”

หนีงานเอกสารมาที่สนามฝึกซ้อมส่วนตัว เพราะนั่งจมปรักกับสิ่งเดิมนานๆ นั้นทำให้ตนคล้ายจะเป็นบ้าขึ้นมา —งานพวกนั้นค่อยไปจัดการตอนเส้นตายเอาแล้วกัน

︎ ︎ ︎ ︎ ไบร์ทหายไปไหนนะ 𖤠 ︎ ︎ ︎ ︎

“ ยังมิถึงวาเลนไทน์เลยนา ~ ” 🫢

“ พอใจง่ายเสียจริง ” “ ข้านึกว่าเจ้าจะหวังไว้มากกว่านี้… อย่างเช่น ดื่มชาสักครู่ หรือเดินเล่นกันสักหน่อย ” “ เจ้าเคยบอกว่าอยากมาเที่ยวชมที่เวด้าไม่ใช่รึ? ”

︎ ︎ ︎ ︎ 🧍🌟 ︎ ︎ ︎ ︎

🏞️

🐟: เหล่าอาชาทั้งหลาย จงโลดเล่นไปในหห้วงท้องนภา และสนุกสนานกับบทเพลงของฉัน 🐎🐎🐎🐟

☺️💐

[ อย่างไรเสีย… ไม่ช้าข้าก็คงไปดื่มไวน์ในตำหนักของท่านอยู่ดีนั่นแล ] [ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น—ดูนี่ก่อน ] พูดจบก็ขยับตัว ก้าวหนึ่ง ก้าวสอง ก่อนจะกระโดดดึ๋งดั๋งเล็กน้อยอย่างกลั้นความตื่นเต้นไม่อยู่ แล้วดึงมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมา ยื่นช่อโบตั๋นไปตรงหน้าทูเลนอย่างภาคภูมิ

ว่าพลางหัวเราะเบาๆ แล้วมืออีกข้างก็หยิบตุ๊กตาตัวจิ๋วหน้าตาพิลึกพิลั่นออกมา ชูขึ้นให้ดูใกล้ๆ [ นี่ไง ของที่ท่านอาจไม่เคยเห็น ] [ แถมหน้าตา…เหมือนท่านเด๊ะเลยมิใช่หรือ? ] ดวงตาเป็นประกาย ขณะมองปฏิกิริยาของเทพอัสนีอย่างคาดหวังปนหยอกเย้า [ สุขสันต์วันแห่งความรักหนาท่านเทพ ]

ท่านหนี่วาห์แลท่านผานกู่ คงจักประทานพรแก่คู่รักจนหลังขดหลังแข็งเป็นแน่ [ ข้าก็อยากจักได้พรคู่ชีวาบ้าง หรือ ประทานช็อกโกแลตกระไรนั่นให้ลุกมาเดินได้… ไหนเล่าความยุติธรรมในโลกของคนไร้รัก 🌀 ] [ ข้าจักเคี้ยวช็อกโกแลตให้เป็นโรคเบาหวานตาย ]

ข้าเห็นกลุ่มคนที่กำลังมีความรัก กับคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่ากำลังอิจฉาหรือกำลังพาล ข้าเข้าข้างคนพาล