" ข้ากลับมาแล้ว ! " โผล่มาทักทายพร้อมยิ้มแป้น

" เจ้ายังไม่นอน ข้าก็ยังไม่นอน เจ้าไม่กล่าว ไม่มีผู้ใดรู้ได้ ! "

สะดุ้งตกใจน้อยๆ เอียงคอมองคนตรงหน้าอย่างสงสัยแปลกๆ ทำไมใบหน้าคล้ายตัวเองมากนัก แต่ดูโตขึ้นกว่า " ท..ท่าน? "

" อื้อ! " ยิ้มให้เป็นคำตอบตกลง

สมองมึนงงเหมือนมีดาวล้อมรอบหัว ชายที่หน้าคล้ายตัวเองบอกว่าเขาก็คือตัวของเขาหรือ … แปลกยิ่ง ไหนจะหน้าตาที่เหมือนกันอีก เชื่อใจไปเกินครึ่งแล้วด้วยความเป็นเด็ก " ข..ข้า..คือ..ข้า ข้าชื่อเว่ยอิง..ท่านเองก็ชื่อเว่ยอิงหรือ "

" เจ้าและข้ายอดเยี่ยม! "

“ เซี่ยนเกอเกอ รดน้ำเจี่ยเจียเกอเกอะ ให้โตๆ เป็นเพื่อนเล่นอาเยวี่ยนใช่ไหมหนอ? ”

ใจฟู่ฟูไปหมดเลย!

อ้าปากกว้างตกตะลึงเมื่อได้รูปความจริง ที่แท้แล้วตัวเองตอนโตก็หล่อเหล่างดงามถึงขนาดนี้ " ข้าอยากโตไวๆแล้ว! "

ㅤ “ โตไว ๆ โตไว ๆ เช่นนั้นต้องหมั่นรดน้ำพรวนดิน ใส่ปุ๋ยเขัาไปมาก ๆ เสี่ยวอิงอิงจะได้โตและรูปงามเช่นนี้อย่างไรล่ะ ! ฮ่า ๆ ” ㅤ

ㅤ ดึกดื่นเช่นนี้คงไร้ผู้คน ฮึ ! ไร้สาระ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

“ งึ ” กลับมาทำไมถึงไม่เห็นใครเลย

" เอ .. " ไม่มีใครอยู่เลย แล้วจะมีสุนัขอยู่ด้วยไหมนะ

" ข้า ข้าเล่นด้วย! " โบกมือทักทาย

" อ..ม..ม..หมา มีหมา!! ข้ามิเอาหมา มิเอาหมา!! ไปให้พ้น!! "

" เซี่ยน?..เกอเกอ..ตัวจึ๋ง? "

" ม..ไม่มีจริงๆหรือ.." พลางมองซ้ายมองขวา

" ม..หมา อ้ากกก!! หมา!! ไปให้พ้น! ข้ามิเอาหมา มิเอาหมา !! "

" เช้าแล้ว! เช้าแล้ว! ข้าจะไปจับไก่ป่า! "