من می‌دونم همش بازیه، ولی می‌خوام چند دست بیشتر بازی کنم.

همه‌چی خوبه تا اینکه دوستت یه شب میاد پیشت و موقع خدافظی بهت میگه: «نمی‌ترسی شب‌ها تنها می‌خوابی؟» بعد همون شب با سه‌تا کابوس ترسناک و بختک روی گلوت بدخواب میشی.

پر از احساسات جدید جمعی.

هر سال این موقع تعجب می‌کنم که نصف دوستای زندگی‌م، متولد چهارده اردیبهشت بودن.

خود واقعی‌م، افسارگسیخته‌تر از اونه که بخوام با کسی به اشتراک بذارمش.

جسم شهید خفته را جان دوباره می‌دهی ای که همه بشارتی در پی اضطراب من¹ ـــــــــــــــــــــــ ¹من خطاب به قرص‌هام:

گاهی وقتا تنها چیزی که بهم انگیزه میده برای حرکت کردن، ترس از دست دادنه نه شوق به دست آوردن.

پسر من واقعا توانایی برقراری ارتباطم رو از دست دادم و خیلی غمگینم. پلیز هلپ می. (با صدای soap&skin)

تنهایی اول سرگرمت می‌کنه و بعدش بهت رودست می‌زنه.

بعد جنگ نسبت به هر بدبختی دیگه‌ای بی‌حس شدم. کارکرد زندگی همین شکلیه؛ بدبختی X بزرگتر، بدبختی‌های Y کوچک‌تر رو می‌خوره.

تنها سرگرمی الانم، کشتی گرفتن با گراکه.

دیگه نشنوم کسی بگه کتابخونه. silent book club✍

ولی شب شراب بیرزد به بامداد خمار.

بعد از سال‌های سال مستقل بودن و تنها زندگی کردن، گاهی به شدت هوس می‌کنم که کاش پیش پدر و مادرم بودم و از یک منبع محبت پیوسته و بی‌دریغ، تغذیه می‌کردم.

جوهر من پروداکتیو بودنه. قشنگ دستای سگ افسردگی دور گردنم شل می‌شه.

همیشه نگرانم که همین نُرم‌های بی‌قاعده و عموم‌پسند در رسانه‌های اجتماعی، جواب واقعی داستان باشن.

سوپرپاور حقیقی، خوش گذروندن تنهایی ولی خارج از خونه‌ست.

وقتی با آدم‌های بزرگ معاشرت می‌کنی، کلمه و کاراکترت جسورانه‌تر و بلندپروازتر میشه؛ در مقابل، آدم‌های کوچیک تو‌ رو به خاموشی و حتی شرم دعوت می‌کنند.

واقعا انسان در مقابل علم روانپزشکی به زانو در میاد‌.