استراتژی برنده در دوران آینده مبهم: در بحر فتاده‌ام چو ماهی تا یار مرا به شست گیرد

در حال حاضر بیشترین وقت و انرژی و محاسبات ذهنی رو برای روابطم با انسانها می‌ذارم و کمترین پاسخ رو می‌گیرم. واقعا غیربهینه

آدمها ناامیدت می‌کنن، و بعد بابت اینکه ناراحتت کردن عذرخواهی می‌‌کنن. در حالی که ناراحتی نیست و دید ما نسبت به خودشون رو تغییر دادن.

حتی دوست داشتن هم وقتی زیباست که از سر ضعف نباشه.

The truth is, they were never beautiful. Maybe you just saw them in a beautiful way.

چیزهایی که می‌سازم شبیه قلعه شنی‌های کنار ساحلن، خشک می‌شن و فرو میریزن، و فردا باز قلعه‌های جدید می‌سازم.

من از اینکه اذیت بشم و در حال حل کردن مشکل باشم نمی‌ترسم، ولی چرا هیچ وقت این فشار برای هدف درست و ارزشمندی نیست؟

سیستم یادگیریم خیلی عجیب غریبه. در حالت عادی، حس می‌کنم خیلی خنگ و فراموش کارم، ولی با یه مدت مرور فشرده و چندتا ریزالت گرفتن نمودار اعتماد به نفس پیک میزنه و حس می‌کنم همه چیو بلدم. این در مورد یادگیری موضوعات جدید نیست، در مورد چیزهاییه که چندین ساله دارم انجامشون می‌دم.

کاش می‌تونستم چمدونمو ببندم و برم جایی که آدمهاش دوستم داشته باشن.

فقط الکی سر خودمو شلوغ کردم. خودمم نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم.

ملیت ما قشنگ وزن رزومه رو ضرب در یک پنجم می‌کنه.

خسته‌ام از سعی در راضی نگهداشتن همه. این زندگی اجتماعی چه نفرینیه.

ماهیِ بزرگِ حوض بودن یا ماهی کوچیک اقیانوس؟

واقعا قرار نیست اتفاق خوبی بیفته؟ نمیشه که همش اینطوری

متاسفانه مهارت سریع پیپر مرتبط پیدا کردنم رو از دست دادم و می‌رم سراغ LLM ها.

دیگه از چیزای دارک و عجیب غریب خوشم نمیاد. پیر شدم :)

یعنی اگه هر چیزیو به وقتش داکیومنت می‌کردم روزانه نصف وقتم صرف دوباره پیدا کردنشون نمی‌شد.

هم ذوق دارم هم استرس :)

از کلمات «تحلیل» و «پیش‌بینی» بدم میاد.

داشتم می‌گفتم خداروشکر من وسط این اوضاع امتحان ندارم که یادم اومد چیزهای بدتر دارم.