ㅤ ㅤ น้อมคำนับแด่แสงสว่าง ขอดวงสุริยาจงเฉิดฉาย ปีศาจจะวอดวายด้วยมือข้า ถวายการอารักขาแด่มวลมนุษย์ ทุกหยาดเหงื่อ ทุกจุดสิ้นสุด ล้วนทำเพื่อพวกเขา ปรปักษ์ต่อเหล่าความชั่วร้าย จุดประกายขับไล่ความมืดมิด จงลิขิตโชคชะตาด้วยมือของตัวเจ้า ㅤ ㅤ

🐟: ขอให้คุณทะเล พัดพาสิ่งที่เลวร้ายไปด้วยเถิด

⠀ ﹙ หาวหวอด, เพิ่งตื่นมาจากนอนกลางวัน ผมเพ้าก็เลยกระเซอะกระเซิงยิ่งกว่าเก่า ﹚ ⠀

“ ผู้ใดมากมาย มิคุ้นหน้าคุ้นตา ” ทว่าด้วยลักษณะแล้ว มิได้บ่งบอกว่าเป็นผู้ศรัทธาแห่งแสง จึงมิจำเป็นต้องใส่ใจให้มากนัก

“ กลิ่นสาบสางอาจมิได้โชยมาจากที่ใด หากแต่เป็นอนธการอันโสมมในจิตใจนั้นแล ”

⠀ อย่าคุยกันดีๆ เลยนะ ค่อยๆ ทะเลาะกันดีกว่า ⠀

“ เสียเพลาปะทะฝีปากไปใย เหตุใดพวกเจ้ายังมิตบกันไปเสีย ”

(แรกๆ ข้าก็โดนเช่นนี้แหละ สู้ๆ นะ ทูเลนคนใหม่)

คนรู้จัก? อ่า ไม่ยักกะรู้ว่าดอเลียรู้จักคนแบบนี้ด้วยแม้ใบหน้าจะผู้ดีแต่ยังไม่น่าไว้ใจอยู่ดี เขาจะเอาดอเลียไปขายรึป่าว .... "นางไม่ค่อยขึ้นมาบนบกเท่าไหร่ พวกสัตว์ตัวเล็กมีมีขนมักจะ เอ่อ... วิ่งไล่นาง"

"อืม..คงน่ารำคาญไม่น้อย" โชคดีไม่น้อยที่ข้าไม่ได้มาอยู่ในสถานะการ์ณนั้นไม่อย่างงั้นคงปวดหัวแย่

"ก็จริงของเจ้า..." สายตาคมเหลือบหางฟูอย่างสนใจแต่บิลโล่ก็พยายามห้ามไม่ให้สายตาไปมองมัน "อืม... ไม่หรอกข้าไม่ได้งานที่นั่นแค่มาวนเวียนเฉยๆ"

🐟🥱

— คาดหวังให้เธอ ⠀ ปลอดภัยอยู่เสมอ —

ธอร์นกัดช็อกโกแลตเข้าปาก สายตาสอดส่องรอบด้านด้วยความเบื่อหน่าย —ที่นี่ดูเหมือนไม่มีอะไรให้ตนได้สังเกตุการณ์แล้ว ช่วยไม่ได้ คงต้องแก้เบื่อด้วยตัวเองแล้วล่ะ #.เล่น Truth or Dare กับคนที่มารีทวิต

ลูกเรือรึ... อืมชวนนึกถึงอดีตไม่น้อยเลยแฮะ —ใบหน้าก้มต่ำลงภายในหัวนั้นกำลังชั่งน้ำหนักภายในใจแม้อยากจะตอบรับเพียงใดเขาก็ไม่อาจรู้ได้ว่าปีศาจในตัวจะตื่นขึ้นอีกเมื่อไหร่ "อืม... น่าสนใจไม่น้อยแต่น่าเสียดายที่ข้าไปเป็นลูกเรือให้เจ้าไม่ได้"

"ถือว่าดีไป ถ้าเป็นข้าไม่ว่าจะเข้านอนหรือยังไม่เข้านอนก็หัวเสียอยู่ดี..." บิลโล่มองไปยังบุคคลตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถามขึ้น " แล้วนี่เจ้ายังไม่ไปนอนอีกรึ เหตุใดจึงออกมาดึกๆดื่นๆเช่นนี้ "

บิลโล่มองผู้มาเยือนใหม่ที่ไม่คุ้นหน้าแต่ดูท่าทางจะเป็นมิตรอยู่ไม่น้อย แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนจะได้ตอบคืออะไรแต่ก็คงจะดีกว่าได้ทำอะไรแผลงๆแน่นอน "ข้าเลือกจริง"

⠀⠀ ⠀⠀ ⠀⠀ 花如盛世绽放，以人心培育。 ⠀⠀ 𝙈𝙄𝙉𝙂 ⠀⠀ ⠀⠀

Palace of Versailles, France สวยงาม และ หรูหรา สัมผัสได้ถึงความฟุ้งเฟ้อของยุคสมัย มีทุกสิ่งที่ในยุคนั้นราคาสูงลิบ — จิตรกรรม ทองคำ หินอ่อน โคมระย้าละลานตาทุกย่างก้าว ความงดงามที่เกินพอดี หรูหราที่สุด สวยงามที่สุด ฟุ่มเฟือยอย่างถึงที่สุด

🐟: ถ้าหากเราไม่อยู่ ทุกคนมักจะจดจำกันแค่ตอนนั้น พอเวลาผ่านไป เรื่องเหล่านี้ก็จางหายไปตามกาลเวลา