⠀⠀ ⠀⠀ ⠀⠀ตอนที่ 2 ⠀⠀#วุ่นรักอัพเลเวล ⠀⠀— ‏ً ⠀⠀ ⠀⠀

ย๊า! ً

ติดเงาหรือไม่ *ค้น*

ร่างใหญ่เยี่ยงยักษาล่ะสิ

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀" ก็ดึงผมข้าเองนี่! " จัดผมตัวเองใหม่ ⠀⠀⠀

" ข้าเองก็เป็นบุรุษ ไม่ใช่สตรีน้อย ! "

⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀อาหารของข้า ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ใช่ว่ามีเงินก็จะได้กิน ! ⠀

วะ...ไว

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀" ข้าเพียงแค่แกล้งเล่นเฉย ๆ เอง แต่ท่านทำร้ายข้า ! " ⠀⠀⠀

" ใครจะไปอายุมากร่างยักเช่นท่านเล่า "

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀" ย๊า!!!! " กระโดดพลางตะโกนใส่ดังกว่าเดิม ⠀⠀⠀

" ไม่จริง ลูกกวาดก็มีประโยชน์ ! "

⠀ ⠀⠀⠀⠀เขาอู๋ไป๋ ข้าอู๋ซิน, คนหนึ่งปรุงยา คนหนึ่งปรุงอาหาร — ก่อนกินยาก็ควรกินอาหาร เห็นรึไมว่าผู้ไข้ขาดคนใดคนหนึ่งมิได้ ⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀" โอ้ย..หูก็ไม่ได้ดับจริงนี่ " ⠀⠀⠀

" ข้าโตแล้ว! ตามอายุ! "

⠀ “อู๋ไป๋ !!!!!!!” ทันทีที่ขายาวก้าวถึงเขตเรือนแล้วกวาดตามองจนทั่วก็ไม่พบน้องชายตัวเอง อู๋ซินก็ส่งเสียงเรียกจนกึกก้องไปทั่วบริเวณ น้องชายเขาคนนี้ไม่รู้หายหัวไปไหน คงไม่ใช่โดนใครล่อหลอกด้วยตัวยาจนเดินตามต้อย ๆ ไปอีกนะ “หรือโดนฝังไปกับต้นโสม !? อ๊ากก ไม่ได้ !!” ⠀

⠀ อูซินยังคงนอนไม่หลับ ห้องนอนยังคงมีแสงสว่างจากตะเกียงน้อยกับร่างหนึ่งที่นอนพลิกไปพลิกมา เพียงครู่ก็เปลี่ยนมาเป็นนอนหนุนแขนต่างหมอน โดยปกติเขามักจะหลับไวเสมอ แต่วันนี้แตกต่างออกไป อาจเพราะคิดได้ว่ายังต้องทำบางสิ่งให้กับอู๋ไป๋ หีบยานั่นนับวันยิ่งเล็กลง เห็นทีต้องหาใบใหม่ ⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀"...." วิ่งดุ๊กดิ๊กมาขี่หลัง อู๋ซิน【无心】 ⠀⠀⠀

⠀ ราตรีกาลคืบคลายปกคลุมมาได้พักใหญ่แล้ว แสงสว่างเดียวที่มีคือแสงจากเปลวเทียนที่ถูกสายลมหยอกล้อจนวูบไหวอยู่เป็นระยะ — แม้ค่ำคืนนี้จะอากาศดีกว่าทุก ๆ วัน แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของอู๋ซินยังคงตื่นตัว . . อู๋ไป๋เอาสิ่งใดให้ข้ากิน ป่านนี้ข้าควรนอนแล้วมิใช่หรือไง ⠀