กระแอม “เช่นนั้นข้าควรมอบของอร่อยเป็นการขอบคุณเสียแล้วสิ”

🤏🏻🤏🏻🤏🏻🤏🏻

⠀ “อู๋ไป๋ !!!!!!!” ทันทีที่ขายาวก้าวถึงเขตเรือนแล้วกวาดตามองจนทั่วก็ไม่พบน้องชายตัวเอง อู๋ซินก็ส่งเสียงเรียกจนกึกก้องไปทั่วบริเวณ น้องชายเขาคนนี้ไม่รู้หายหัวไปไหน คงไม่ใช่โดนใครล่อหลอกด้วยตัวยาจนเดินตามต้อย ๆ ไปอีกนะ “หรือโดนฝังไปกับต้นโสม !? อ๊ากก ไม่ได้ !!” ⠀

⠀ หากไม่ใช่เพราะตาเฒ่านั่นบอกว่าการใช้ชีวิตคือการทำมาค้าขายด้วยส่วนหนึ่ง มีหรือที่คนอย่างเจาเล่อจะมานั่งถอนใจทิ้งเช่นนี้หรือ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ไม่เกินชั่วอึดใจ เสียง “เฮ้อ” ก็ดังขึ้นอีกครั้ง — ว่าก็ว่าเถอะ เขาเอาเวลาไปวิ่งไล่จับพวกปีศาจอย่างเดียวมิดีกว่าหรอกหรือ ⠀

⠀ นับแต่จำความได้ก็อยู่ในแดนชำระจิตมาโดยตลอด — แม้วันดีคืนจะโดนโยนไปซ้ายทีขวาทีก็นับว่ายังอยู่ แต่ในวันนี้กลับไม่เหมือนเคย จะกล่าวว่าเจาเล่อคล้ายลูกสุนัขที่ถูกจับโยนออกมาแล้วก็มิปาน ‘๑๖ หนาวแล้วก็หัดออกไปใช้ชีวิต’ ข้ออ้างขับไล่กันเสียมากกว่า ตาเฒ่าทำตัวเจ้าเล่ห์ ⠀

⠀ อูซินยังคงนอนไม่หลับ ห้องนอนยังคงมีแสงสว่างจากตะเกียงน้อยกับร่างหนึ่งที่นอนพลิกไปพลิกมา เพียงครู่ก็เปลี่ยนมาเป็นนอนหนุนแขนต่างหมอน โดยปกติเขามักจะหลับไวเสมอ แต่วันนี้แตกต่างออกไป อาจเพราะคิดได้ว่ายังต้องทำบางสิ่งให้กับอู๋ไป๋ หีบยานั่นนับวันยิ่งเล็กลง เห็นทีต้องหาใบใหม่ ⠀

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀"...." วิ่งดุ๊กดิ๊กมาขี่หลัง อู๋ซิน【无心】 ⠀⠀⠀

ㅤㅤ ㅤㅤ“ พวกนางต่างพูดกันว่าข้าสุขสงบไร้เดียงสา ชื่อคนง่าย แท้จริงแล้วไม่เลย .. ข้าแค่ไม่ต้องการเป็นนกในกรงทองเหมือนท่านพี่จำต้องเสแสร้งเจียมตัวว่าตนนั้นคือสตรีโง่ ” ㅤ ㅤเสี่ยวซีเอ๋อร์เอ่ยส่อแววตาละมุนฝีปากค่อย ๆ ตะล่อมกล่าวออกในก้นบึงไร้ความไหวติงประพฤติสมยศฐาจวบลมหายใจพรู ㅤ

⠀ ราตรีกาลคืบคลายปกคลุมมาได้พักใหญ่แล้ว แสงสว่างเดียวที่มีคือแสงจากเปลวเทียนที่ถูกสายลมหยอกล้อจนวูบไหวอยู่เป็นระยะ — แม้ค่ำคืนนี้จะอากาศดีกว่าทุก ๆ วัน แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของอู๋ซินยังคงตื่นตัว . . อู๋ไป๋เอาสิ่งใดให้ข้ากิน ป่านนี้ข้าควรนอนแล้วมิใช่หรือไง ⠀