"อะไรกันยังไม่นอนกันหรอกหรอ"

"บอกแล้วไงล่ะว่า สิ่งที่ฉันปรารถนาก็จะไขว่คว้ามาด้วยกำลังของตัวเองน่ะ ดังนั้นแล้วขอพรอะไรนั่น ไม่สนใจหรอกนะ" ซ่อนกระดาษไว้ข้างหลัง ┏────┓ ขอ ให้ ได้ พบ กับ เจ้า ชาย ________

"ไม่อยู่แค่แปบเดียวมีพวกแปลกๆ โผล่มาอีกแล้วนี่ นี่มันคาบเดียวหรือพิพิธภัณฑ์ของเเปลกกันแน่นะ ม่า ช่างเถอะ แต่ไหนแต่ไรก็เป็นพวกชอบเก็บของประหลาดมาไว้กับตัวอยู่แล้วนี่นะริทสึกะ" "แล้วก็..." "มีคนที่รู้สึกคุ้นหน้าอยู่ด้วยนิดหน่อย?" เธอคนนั้นน่ะ... "ยายบีบีไม่เป็นบ้าไปแล้วหรอกหรอ"

"เจ้าสาวน่ะเหรอ มะ..ม่าเนะ ก็ไม่ได้เกลียดหรอกน่า อะไรล่ะ สายตาจับผิดแบบนั้นน่ะ มันก็เรื่องปกติไม่ใช่หรือไงที่หญิงสาวจะจินตนาการถึงบทสรุปแบบเทพนิยายน่ะ เรื่อง ปก ติ ย่ะ" "แต่ไม่ใช่ว่ากับใครก็ได้หรอกนะ ของแบบนั้นน่ะ ถ้าไม่ใช่เจ้าชายในอุดมคติล่ะก็เปล่าประโยชน์"

"หืม ...ผู้ติดตามครบสองร้อยแล้วงั้นเหรอ ม่า ก็ประมาณนี้ล่ะนะ เพราะฉันเป็นพรีมาดอนน่านี่นา การถูกติดตามมันก็เป็นเรื่องธรรมดา" "อะไรกันล่ะ คิดว่าฉันคนนี้จะทำอะไรตอบแทนหรือบอกขอบคุณหรือไง การหวังสูงเกินไปมันจะทำให้เจ็บตัวเอานะ โดยเฉพาะกับฉันน่ะ เข้าใจดีอยู่แล้วใช่มั้ย?"

"หืม นั่นมัน..." เอโก้แห่งความรื่นเริงและความสุขหรี่ตาลง "อะไรกัน ในที่ก็มาที่นี่จนได้ไม่ใช่หรือไง ว่ายังไงล่ะริทสึกะ ลิปน่ะ ถึงจะเป็นเด็กหัวช้าแถมยังสมองทึบที่ต้องคอยดูแลอยู่ตลอดก็เถอะ แต่ถ้าแค่นั้นล่ะก็คงทำได้อยู่แล้วใช่ไหม" "อะ..อะไรล่ะ ฉันก็ไม่ได้ดีใจที่เจอยายนั่นสักหน่อย"

"ชิ ยังเป็นเด็กที่พูดอะไรไม่เข้าท่าเหมือนเคยเลย เพราะหัวอ่อนแบบนั้นเลยโดนยายผู้หญิงนั่นปั่นหัวเอาได้ง่ายๆ ไงล่ะ"

"ว่ายังไงนะ" ใบหน้าของเอโก้บูดบึ้งทันใด ก็เหมือนกับคลื่นน้ำ เธอแปรปรวนง่ายโดยเฉพาะกับเรื่องแบบนี้! "เป็นแค่ลิปแต่ปากดีจริงๆ เลยนะ ไหนลองพูดแบบนั้นอีกครั้งหนึ่งสิ นี่ ว่า ไง ล่ะ ถ้าแก้ตัวดีๆ ล่ะก็ จะลองทำเป็นไม่ได้ยินให้สักครั้งก็ได้ 💢"

"มาตรฐานต่ำลงเยอะเลยนี่นา สมกับเป็นพวกอัศวินตัวตลกเลยนะ"

“ยายนั่นไม่ใช่แม่ฉัน” ปิดประตูมายรูม

"พวกคนแบบที่ฉันเกลียดน่ะเหรอ ก็ต้องเป็นพวกมนุษย์อยู่แล้ว ใช่ มนุษย์ที่อัปลักษณ์น่ะ ยังไงก็เกลียดที่สุด" "ทั้งเห็นแก่ตัว ทั้งสนุกสนานกับความทุกข์ของคนอื่น ทั้งไร้ความสามารถ ชิ อยากจะฆ่าให้ตายไปซะ อ้อ แต่จะยกเว้นเธอให้ก็ได้นะริทสึกะ อย่ากลายเป็นพวกที่ทำให้ฉันผิดหวังไปแล้วกัน"

เดินออกมาจากมายรูม พรีมาดอนน่ามองโดยรอบแล้วชะงัก ก่อนจะตัดสินใจได้เด็ดขาดและรวดเร็วว่ากลับไปต่อฟิกเกอร์ในห้องต่อจะดีกว่า

พรีมาดอนน่าเห็นยายผู้หญิงน่ารำคาญแยกร่าง พรีมาดอนน่าปิดห้อง ใช้ชีวิต

😒

"ป่านนี้แล้วยังได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญอยู่เลยนี่ พวกแกน่ะ ไม่หลับไม่นอนกันรึไงไม่ทราบ" แง้มประตูออกมาดู

"อะไรของเธอ ถึงฉันจะพูดแบบนั้นออกไปแต่ก็ไม่ได้คิดอยากรู้สาเหตุย่ะ ไม่ ได้ สน ใจ เลย สักนิด นอกจากจะรู้สึกรำคาญตาก็เท่านั้นล่ะ ดังนั้นจะนอนไม่หลับเพราะอะไรมันก็เรื่องของเธอ"

"ไม่อยู่แค่พักเดียวพวกน่ารำคาญผุดโผล่กันมาอย่างกับเห็ดราเลยนะ เพราะว่าฝนงั้นเหรอ หรือเธอแค่ชอบดูแลพวกตัวปัญหากันล่ะริทสึกะ" "ม่า—ช่างเถอะ ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเธอเป็นคนจำพวกนั้น ถึงจะขัดใจแต่ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ แ ต่ ว่ า การจัดระเบียบมันก็จำเป็น เรื่องนั้นเข้าใจดีอยู่แล้วใช่ไหม?"

ตายรึยัง? จิ้ม 𝐓𝐫𝐲𝐬𝐭𝐚𝐧

พรีมาดอนน่าเห็นความรักผ่านตา "ฮึ ไม่อยู่แค่พักเดียวก็มีพวกคู่รักน่าหมั่นไส้ผุดขึ้นมาอีกแล้วงั้นเหรอ สำหรับฉันที่ไม่ได้เจอเจ้าชายในอุดมคติเสียทีแล้วมันออกจะขัดหูขัดตาอยู่นะ หา? อิจฉา ที่พล่ามออกมานั่นอยากตายรึไง เดี๋ยวแม่ก็เชือดทิ้งซะหรอก"

"ฉันเกลียดความไม่สวยงาม และความไม่สมบูรณ์แบบ และมนุษย์ก็คือศูนย์รวมของสิ่งพวกนั้น ดังนั้นฉันถึงได้เกลียดมนุษย์" "แต่ว่า ...ช่วยไม่ได้นะ ก็ดันทำสัญญากับตัวตนที่เกลียดสุดๆ อย่างเธอไปจนได้ ดังนั้นก็ช่วยรีบๆ ทำตัวให้เหมาะสมที่จะเป็นมาสเตอร์ของฉันคนนี้ด้วยล่ะ คงทำได้อยู่แล้วสินะ?"