“ขอโทษด้วยนะครับมาสเตอร์ แต่ถ้าหากว่าเป็นทริปเปิลอาเธอร์แล้วล่ะก็อาจจะสับสนกันได้ ต่อจากนี้ขอเปลี่ยนเป็นอาเธอร์ เพนดราก้อนวีทูก็แล้วกันนะครับ”

“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ถึงข้าจะปรากฏตัวเอาเวลานี้ ก็ไม่ได้คาดหวังจะเห็นท่านยังคงไม่พักผ่อนหรอกนะครับมาสเตอร์” อัศวินสีเงินครามขับรอยยิ้มอ่อนใจ

“ข้าน่ะ ไม่ใช่ราชาอีกต่อไปแล้วครับ จึงไม่คิดที่จะเรียกขานตนเองในฐานะของราชาอัศวิน …ตั้งแต่วันที่เลือกจะคืนดาบศักดิ์สิทธิ์ให้แก่เทพธิดาแห่งหนองน้ำ ตั้งแต่วันที่ได้มอบสัตย์สาบานเอาไว้ สำหรับตอนนี้ —เป็นเพียงอัศวิน เป็นเซเบอร์ที่จะปกป้องท่านและโลกใบนี้” รวมถึงเธอคนนั้น

อัศวินหนุ่มเพียงแวะมาปั่นฝุ่นก่อนจะจากไปทำภารกิจเฉกเช่นเคย

อาเธอร์ เพนดราก้อนวีทูเพียงแต่แวะมาเท่านั้น ก่อนจะทำให้มาสเตอร์สับสนไปมากกว่านี้จึงเร่งออกเดินทางเสียดีกว่า

“ครับ นั่นเป็นหน้าที่ของข้า” อัศวินสีเงินครามหลับตาลงแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “แน่นอนว่าข้าเองก็ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้งมาสเตอร์ แม้จะต้องออกเดินทางแล้ว แต่หากท่านมีภัยขอเพียงเรียกขานนามนี้ ไม่ว่าจะเป็นที่ใดข้าก็จะมาปกป้องท่านอย่างแน่นอนครับ”

“ผู้เป็นอัศวินนั้นหมายความถึงผู้ที่ต่อสู้เพื่อบางสิ่ง” “คำปฏิญาณที่มอบไว้ถูกรายยาวเป็นลายลักษณ์ก็จริงอยู่ หากแต่ทุกคนย่อมมีความหมายในการต่อสู้ที่สำคัญเพียงหนึ่งในใจแน่” “ตัวข้าเองก็เช่นกัน ณ สถานที่และช่วงเวลาอันห่างไกล จะยังคงรอนแรมเดินทางเพื่อปกป้องท่านและโลกใบนี้ตลอดไป”

“มาสเตอร์ ดูเหมือนจะมาช้าไปในหลายๆ เรื่องเสียแล้ว สวัสดีปีใหม่ คนในยุคสมัยนี้พูดกันแบบนี้ใช่ไหม” “ตัวข้านั้นยังคงร่อนเร่เดินทางไปตามกระแสของเวลาในฐานะดาบที่จะปกปักษ์โลกใบนี้ แต่ก็หวังว่าคำกล่าวนี้จะสามารถไปถึงท่านได้ยังช่วงเวลาอันห่างไกล” “จนกว่าเราได้พบกันอีกครั้ง”

“วันวาเลนไทน์?” กษัตริย์อัศวินทวนคำยามเมื่อเวลาได้พ้นผ่านไปแล้ว “ดูเหมือนข้าจะมาช้าไปอีกแล้วสินะครับ แต่ว่ากับวันพิเศษที่ผ่านพ้นไปเช่นนั้น ก็หวังว่าเธอจะมีความสุขไปกับมันนะ มาสเตอร์”

อัศวินหนุ่มเข้ามาเปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ ทิ้งสายตาบนกุหลาบสีน้ำเงินครู่หนึ่งแล้วจึงผละจากไปอีกครา

หยาดพิรุณตกกระทบหมวกคลุมศีรษะ อัศวินสีเงินครามเงยหน้ามองผืนนภา “ บางครั้งก็มีคำกล่าวว่าหยาดฝนที่ตกลงมาในช่วงเวลาแบบนี้ จะชะล้างวันวานอันหมองหม่นเพื่อส่งต่อวันพรุ่งที่มาดหวัง ” “ เพราะแบบนั้น ข้าจึงขออวยพรจากที่อันห่างไกล ให้วันพรุ่งของท่านเป็นไปอย่างราบรื่นเช่นกันนะ มาสเตอร์ ”

รอนแรมผ่านการเดินทางอันยาวนาน รู้สึกตัวอีกหนหนึ่งฤดูก็ผ่านพ้นไปเสียแล้ว งานเทศกาลเองก็ไม่แคล้วไม่ทันร่วมพิสมัย เซเบอร์หนุ่มหัวเราะน้อยๆ “นั่นคงช่วยไม่ได้” หากแต่ก็ยังได้เห็นพวกเขาที่สดใส แค่นี้ก็พอแล้ว— คิดเช่นนั้นจากใจ ก่อนจะวางลูกกวาดไว้บนโต๊ะตัวหนึ่งแล้วจึงออกเดินทางอีกครา

“ลอยกระทงหรือครับ , นั่นเป็นเทศกาลของฝั่งตะวันออกสินะครับ” อัศวินสีเงินครามได้ยินถึงเทศกาลอันไม่คุ้นหู “ข้าหรือครับ? คิดว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีแล้วจึงไม่คิดอยากลอยอะไรออกไปหรอกครับ” หัวเราะ แต่นั่นสินะ ถ้าจะให้พูด ก็อยากลอยแม่มดบุปผาดูสักครั้งเหมือนกัน