Oysa ne çok ağladım ben bir damla yaş dökmeden.

Kalbinden başka gidecek yerim yok. Beni evsiz bırakma.

Kaderle oturup konuştuk oda kalemi suçluyor

Varoş bir mahallede , sarhoşça bir düş gibidir umut ..

Konuşmuyor, anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın. Kimisi içine atar çığlıklarını.

Şöyle bir cümle okudum. "Sen bana yüzlerce kez iyi ki varsın dedikten sonra yokmuşum gibi davrandın." İnsanı acıtan şey bu aslında. Yok sayılmak.

Bir hoşçakala sığdırdı beni, yere göğe sığdıramadığım.

birgün karşılaşınca kadıköyün körpe sokaklarında anlarız ilk bakışta mı son bakışta mı aşk? okadar çok zaman geçirmişiz ki kokunu görebiliyorum sanırım. Artık göremiyorum yarını . Bir deniz manzarasında , sarıyorum bana bıraktırdığın sigaramı...

Bazı gecelerin sabahı yoktur , yalnızca karanlık olarak kalırlar…

"Aklım mı.. O yüzsüz bir misafir.. Hep sende kalıyor...."

Sonra içimden bir parça eksildi, dolduramadım gecelerce..

Kafamda 500 milim depresanla ciğerim katran hâlâ

İnsan sabrederken birden vazgeçebiliyormuş.

Karamsarlığa kapılan kalpler çareyi düşünmeye fırsat bulamaz..#

Evine dönenler kazandı öyle sabahlarda ..

Kayboldum , kafamın içinde

Bu iç çekmeler sigaradan daha zararlı..

Sevgisizliğine bir kalp verdim …