" … ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง คริชทาเรีย "

ยินดีต้อนรับ ? คำคำนั้นเพียงได้ยินก็สามารถสร้างรอยยิ้มเล็กตรงมุมปากของเขาได้แล้ว ที่นี่ยังคงเป็นสถานที่ที่อบอุ่นเช่นเดิม ตอนนี้เขาแค่ต้องพักผ่อนสักหน่อยแต่เป็นการพักผ่อนตลอดไป " ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่ดี "

" ดิออสคอยส์ พอลลักซ์ ได้ถูกอัญเชิญมาแล้วค่ะ " เสียงใสเปล่งประกายระยิบระยับถูกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเป็นมิตรถูกประดับบนใบหน้าของหญิงสาว ผ่านการต่อสู้ที่หนักหน่วง...การต่อสู้ที่มีความหมาย หลายสิ่งแปรผันเป็นสิ่งมีค่า สิ่งมีค่าทั้งหลายนั้นได้มาด้วยรอยยิ้มและคราบนํ้าตา

“🎉 เอ๋ ?!?!?? สองปีแล้วนี่! เร็วจัง!! แต่ว่า วันนี้น่ะ… ก็ต้องบุฟเฟต์ขนมหวานกับมาราธอนดูไลฟ์มาจิมาริเป็นการฉลองแน่อยู่แล้ว!!” “สองปีที่ผ่านมาและรวมไปถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ขอบคุณมากนะครับ! ……เลิกแย่งขนม เผาตู้เย็น ขโมยเค้กผมได้แล้ว!” #MyTwitterAnniversary

สูงอยู่ค้างฟ้า และส่องสว่างคือดารา นำทางให้แก่ผู้หลงทางในยามค่ำคืน ท่ามกลางหมู่ดาวนั้นยังคงมีความหวังอยู่ อย่างน้อยฉันก็รู้สึก มันไม่ได้จางหายไปแม้รุ่งอรุณใหม่จะมาเยือนแล้วก็ตาม

การที่ได้พบกันอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่ใช่ทั้งความฝันหรือการจำลองนั้นช่างน่าอัศจรรย์ หรือหากว่ามันเป็นก็คงไม่เกินความเข้าใจนัก ผู้เป็นดั่งลูกศิษย์คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย " ได้พบกับคุณอีกครั้งแล้ว , มาริสบิรี่ " ถึงตัวเขาในตอนนี้จะมีเพียงความผิดพลาดใหญ่หลวงให้ได้ชื่นชมก็ตาม

วันนี้อากาศเริ่มอุ่นขึ้นมา แม้จะเป็นที่นี่, แต่บางทีสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิจากที่อันแสนห่างไกลคงใกล้มาเยือนเต็มที่ ...หากว่าวันนั้นเป็นจริงล่ะก็ จริงๆเฝ้ามองดวงดาวบนท้องฟ้าที่มืดสนิทแบบนี้ไปก็ไม่เลว หรือจะเป็นการดูม้วนวิดิโอเก่าๆกรอกลับซ้ำไปมาก็ไม่เบื่อ แต่ทุกอย่างต้องผ่านพ้นไป +

ในโลกที่ฉันสามารถเป็นได้ทุกอย่าง ก็อยากจะเป็นคนที่อ่อนโยนอีกครั้ง

" สวัสดีตอนกลางคืนครับ และยินดีต้อนรับกลับ " กิจกรรมหลาย ๆ อย่างถูกเลื่อนออกไปเพราะโรคกับภัยพิบัติ คงจะเป็นอีกสัปดาห์ที่เงียบเหงาดั่งเคย แต่ยังไงสุขภาพก็เป็นเรื่องสำคัญที่สุด ดังนั้นตนคงสามารถไปนอนพักผ่อนที่ห้องพยาบาลได้อย่างสบายใจ— " ดูแลตัวเองกันด้วยนะ "

เฝ้ารอคอยเธอจนถึงฟ้ารุ่งสาง 、 เฝ้ามองดูจากที่ไหนสักแห่ง แม้ตัวเขาจักสลายกลายเป็นสสาร แต่สายใยแห่งมิตรภาพนั้นยังคงอยู่ เพราะเชื่อในตัวของเธอ 、 ก็เลยหมดห่วง ได้แต่เฝ้าปรารถนา ขอให้อย่ามีอะไรมาทำร้ายเธออีกเลย

สายฝนแห่งดวงดาวโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ฉาบทาบรัตติกาลด้วยแสงสว่างอันมอดไหม้ สีดำที่เบื้องนภานั้นพร่างไปด้วยประกายมากมายตระการตา แม้จะเป็นความว่างเปล่าที่ไม่มีอะไร, แม้จะเป็นกลุ่มดาวที่ได้เห็นมาจนชินตา, แม้จะเป็นความฝันซ้ำซากที่ได้แต่ปรารถนา, อา ยังไง— ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้เองก็งดงาม

ตื่นอยู่แบบนี้จนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นคงไม่ได้สินะ? ช่วงเวลาระหว่างความฝันกับความจริง รุ่งสางเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำในวันวานอันโหยหาก่อนที่อรุณจะมาเยือนนั้น ช่างน่าคิดถึงเสียนี่กระไร ไม่ได้จมอยู่กับอดีตหรอก แต่ความทรงจำเกี่ยวกับพวกคุณคือสิ่งที่ผลักผมไปด้านหน้า ก็เท่านั้นเอง

เสียงเพลงบรรเลงจากเมืองซึ่งไร้การหลับใหลดูจะแผ่วเบาลงไปเมื่อมาเดินเล่นที่ริมชายหาด ตัวเขาผู้กำลังลากนิ้วผ่านผืนทรายอย่างนึกสนุกนั้นพลันไปนึกถึงความทรงจำจากเมื่อครั้นวันวาน ทะเล ต่อให้จะข้ามผ่านมากี่ครั้ง ก็ไม่เคยที่จะสิ้นสุดเลย หากคำว่า ‘ตลอดไป’ มีจริง มันคงเป็นเช่นนี้กระมัง

เทศกาลหน้าร้อนจบลงแล้ว คงเหลือเพียงค่ำคืนที่ดีและเต็มเปี่ยมไปด้วยความทรงจำ ' คราวหน้าฉันเองก็จะไม่พลาด ' อยากที่จะพูดเช่นนั้น , แม้ความจริงจะไม่มีทั้งหน้าร้อน หรือทะเลที่ไหนให้ได้เล่นสนุกบ้างก็ตาม