ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ ⠀⠀ ﹠﹠. ——— I'm crazy ⠀⠀⠀⠀blood .ᐟ , blood .ᐟ ⠀⠀⠀⠀bat. ( tw , cw ) ᅠᅠᅠᅠ⠀ ᅠᅠ ᅠᅠ ᅠᅠ

แม้มีหลักการนับพันหมื่นบนโลกใบนี้ หาได้สำคัญไม่ ข้ายินดีเป็นสายลม เคียงข้างเจ้าไปพันหมื่นลี้ แม้เป็นเพียงปลาน้อยในบ่อ ก็ไม่ผิดที่มีฝันที่ยิ่งใหญ่

“ ดียิ่งนักที่ถ้อยคำของข้าแตะปลายใจท่าน… ” “ จะถือว่าแรงบันดาลใจของข้าไม่สูญเปล่าล่ะนะ ”

“ เจ้าชอบหรือไม่แม่นางน้อย? ”

“ โอ้… เช่นนั้นข้าคงมีแรงบันดาลใจใหม่ๆเยอะขึ้นแล้วล่ะ ”

หากใจหนักแน่นดั่งหินผา ร้อยปีเพียงการถอนหายใจ ดอกไม้งามผลิบานไม่ยอมโรยรา อวดช่อชูโฉมอย่างทรนงไม่เกรงลมฝน สายลมพัดผ่านภูผาจากทิศบูรพาจรดประจิม เมื่อบทเพลงที่ขับร้องจบลง— จะมีผู้ใดเข้าใจหรือไม่

“ หากให้ตอบตอนนี้ก็นึกไม่ออกเสียแล้ว… ”

ชิดใกล้ทั้งดวงใจ หลับใหลถึงดวงจันทร์ ร่ำไห้จวบนิรันดร์ ดับฝันชั่วราตรีกาล

กาลเวลาดุจอาชาขาวผู้ทรนง ควบฝ่าเมฆหมอกไปไกลไร้ผู้รั้ง เสียงเพรียกแห่งความเงียบงัน กลับสะท้อนดังก้องในหุบเขาใจ กระดิ่งลมหน้าศาลาแกว่งไหว เหมันต์โปรย หิมะอ่อนนุ่ม เมื่อบทเพลงเริ่มบรรเลงอีกครั้ง จะได้พบกันหรือไม่ ?

หนึ่งบุปผา— แปรเปลี่ยนหมื่นพัน

นกน้อยพเนจรแวะพักกาย จิบน้ำแล้วลาไกล ผ่านไปดั่งเงาจันทร์ ต้นไหวต้องลมหนาว ใบร่วงโรยโปรยลงผืนดิน น้ำค้างเกาะขอบถ้วย ชาเย็นชืด—อีกใบว่างเปล่า หมึกพู่กันเก่า มองเพียงเจ้าควบม้าจากไปบนถนนหลวง

————————————○————————————— 𝚃𝚑𝚎𝚛𝚎 𝚒𝚜 𝚗𝚘 𝚕𝚒𝚐𝚑𝚝 𝚠𝚒𝚝𝚑𝚘𝚞𝚝 𝚍𝚊𝚛𝚔𝚗𝚎𝚜𝚜. 𝙰𝚕𝚕 𝚝𝚑𝚒𝚗𝚐𝚜 𝚎𝚡𝚒𝚜𝚝 𝚊𝚜 𝚘𝚗𝚎 𝚎𝚗𝚍𝚕𝚎𝚜𝚜 𝚌𝚢𝚌𝚕𝚎, 𝚍𝚎𝚟𝚘𝚞𝚛𝚒𝚗𝚐 𝚊𝚗𝚍 𝚐𝚒𝚟𝚒𝚗𝚐 𝚋𝚒𝚛𝚝𝚑 𝚝𝚘 𝚎𝚊𝚌𝚑 𝚘𝚝𝚑𝚎𝚛. ————————————●—————————————

โลกหล้าผันแปร ดวงดาราแม้หายหน้าแต่ยังดำรงอยู่ แสงจันทร์รินผ่านบานหน้าต่าง ยังเป็นจันทร์ดวงเดิมไม่แปรผัน ช่วงชีวิตมนุษย์เปรียบดังความฝัน ใช้เพียงดวงตาจารึกทุกห้วงเวลาเพียงลำพัง ผ่านหมู่บรรพตบุปผาเมฆาล่องลอย

มนุษย์อยู่ใต้เงาแห่งเวลา ถูกโอบล้อมด้วยการผันแปรไม่สิ้นสุด เป็นเพียงผู้พเนจร ความทรงจำบางห้วง กาลเวลาก็มิอาจแตะต้อง รักหรือชังยังคงดำรงอยู่ แม้ร่างจะคืนสู่ธุลี ชราลงในอ้อมแขนแห่งกาล ขณะที่เวลายังเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ ชีวิตสั้นยาว ฟ้าลิขิตเลือกได้หรือ สวัสดีปีใหม่.

หนึ่งคำหวาน, พร่างพรมใจ ตรึงไว้ชั่วกัลป์

ม่านเมฆดำครึ้มคลุมขุนเขา— ดูเงียบเหงาเดียวดาย ความคำนึงกลั่นเป็นสุรา หลงเร้นในฝัน อดีตเปียกปอน “วัสสานฤดู… คงหวนคืนในเร็ววัน”