من بلد نبودم چی باید بگم. اما دلم می‌خواست باهات حرف بزنم

سلام وحید جان، ساعت ۱۱:۳۳ دقیقه یه چیزی اینجا آتیش گرفت، فکر کنم باسن من بود.

آدما دیر میفهمن مهم بودن و این غم انگیزه

هیچ‌کس در دل تاریکیِ شب، با چراغی به سراغم نرسید…

خودم هیچی سیاتیکمم دل تنگته و داره بیتابیتو میکنه کوشولوووو:(((((

انقدر فضا دادم که فکر کنم رقتم یه فضای دیگه :)))))))))

از کسی که تو سختی،ریشه هاتو به امید گره میزنه مواظبت کن

برای مغز، یک حقیقت سخت قابل‌تحمل‌تر از یک ابهام طولانیه. چون دردِ دانستن پایان داره، اما ندانستن‌ِ بی‌پایان ذهن رو درگیر نگه می‌داره.

ژورنالینگ دیشبم یه جوری عجیب بود حس کردم روح احضار کردم بعدشم همه چی ترتمیزو خوبو نایس، راضی ترینم.

چیزی که باید میفهمیدمو فهمیدم.

همه حتی مربیمم تاکید دارن چربیم اندازه ست ولی من باهاشون موافق نیستم به نظرم متوجه چربیو چاقیم نمیشن اصن پففففف

هر روزی که از عمرم توی ایران میگذره و به تریاک رو نمیارم به خودم افتخار میکنم.

Girl to girl: اونی که نگران افسرده بودنشی پاش بیفته واسه بقیه ذوق و شوق داره و فقط با تو اینجوریه

ته همه چی به این میرسم که “نمیدانم”

همه نخ های نازکو خودم بریدم دیگه از گره هم خبری نیست تامام +++

ای پروانه های هرزه.