( 蒙恬喵看起来也挺胖的，rua一下 ）

“ ข้ามีข่าวดี!!! ”

“ ก็เรื่องลูกไงเล่า ”

“ นั่นแหละ ๆ แต่มีข่าวดีอีกอย่าง ๆ ” “ มีวิธีให้กำเนิดเด็กอีกทางที่ไม่ต้องอุ้มท้องเอง เจ้าเทพชาตะนั่นร้ายกาจมากที่เก็บเรื่องนี้เอาไว้ ”

*ผ่านมากินแตง

“ หูตาไวเสียจริงนะ เจ้าน่ะ ”

“ มีอะไรเล่าแม่ทัพเหมิง? ” องค์เหนือหัวแห่งยมโลกจิบชาทั้งรอยยิ้ม

“ คนที่เจ้าต้องขอบคุณน่ะ มิใช่ข้าหรอก ” สตรีผมสีเพลิงกล่าวพลางมองอีกตนด้วยรอยยิ้ม “ คนที่เจ้าต้องขอบคุณคือเจ้าเด็กแซ่อิ๋งนั่นต่างหาก ”

“ อืม เด็กคนนั้นน่ะ ได้ยินเรื่องที่เราคุยกันนะ ” พญายมราชว่าอย่างเนิ้บช้า “ เขาถึงกับมาหาข้าด้วยตนเองเพียงลำพังเลย เขาเองก็ยินดีที่จะได้สร้างครอบครัวกับเจ้า ”

“ อือฮึ๊ ถึงภายนอกจะหยิ่งผยอง แต่ดูก็รู้ว่าเด็กนั่นก็คลั่งรักเจ้ามิต่างกันกับที่เจ้าคลั่งรักเขาหรอก หาไม่แล้วด้วยนิสัยของอิ๋งเจิ้งเด็กนั่นย่อมไม่ยอมอุ้มท้องให้เจ้าง่าย ๆ หรอก ”

“ ไยมีจิ้งจอกแปลกหน้ามาอยู่ที่นี่... ”

“ ยมโลกก็มีกฏของยมโลก ในเมื่อมาแล้วก็หวังว่าท่านจะเคารพกฏนะ ” องค์เหนือหัวแห่งยมโลกโบกพัดไปมาสบายอารมณ์ “ นางหนูเก้าหางนางน่าจะดีใจนะว่าได้เจอสหายร่วมเผ่าพันธุ์ ”

“ โอ๋ว? ผู้ปกครองยมโลกเช่นกันรึ? ”

“ ข้ามักถูกเรียกว่าเหยียนจวิน เช่นนั้นท่านก็เรียกข้าว่าเหยียนจวินเถิด ” สตรีผมสีชาดโบกพัดเล็กน้อยอย่างอื่นเฉื่อย โดยมียมทูตขาวดำเฮยไป๋อู๋ฉางขนาบข้าง นางเสกชุดชาออกมาก่อนจะกล่าวชวน “ สักหน่อยไหม? ”

“ แต่งเป็นบุตรชายตนเอง ข้าล่ะเหลือจะเชื่อ ”

“ ...ก็จริงของเจ้า การแต่งเป็นตัวเองคือเรื่องที่เหนือความคาดหมาย แต่เอาหน่อไม้มาแทนเจดีย์อันนี้ยิ่งกว่าเหนือความคาดหมายกว่า ” “ ส่วนเจ้าก็แต่งเป็นซุนอู้คงขึ้นนะ ”

“ ท่านเทพเอ้อหลางมินำเห่าฟ้ามาด้วยเล่า~ ” //กล่าวหยอกล้อ

จ้าวพญายามราชที่กำลังพักผ่อนสัมผัสได้ถึงหยกสื่อสารที่กำลังเรืองแสงที่ตนได้มอบไว้ให้อิ๋งเจิ้ง จึงลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปสั่งยมทูตขาวดำของตน " เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ ไปกัน เจ้าหนูอิ๋งเจิ้งนั่นจะคลอดแล้ว อ้อ ต้องแจ้งท่านทูตให้ไปตามเหมิงทัพเหมิงด้วยสินะ " ฝ่าบาทก่อนจะติดต่อ 🌊𝐒𝐡𝐢𝐉𝐮𝐧•使君🌌