⠀ ⠀ ⠀ ` ทำไม .. ข้าหายไปหน่อยเดียว เจ้าดูแลมิได้เลยงั้นรึอิกกี้ .ᐣ ◤ เขากล่าวไปงั้น แท้จริงรู้ทั้งรู้ว่าเจ้าดรุณเบื้องหน้ากำลังหาข้ออ้าง ⠀ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ` เห็นทีว่า เจ้าทำดี ข้าก็ต้องชม .. เจ้าเก่งขึ้น แต่เจ้ายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ เด็กน้อย ◤ หัตถ์หนายกขึ้นลูบเศียรของดรุณน้อย ` เวทย์มนต์มิได้มีไว้เพื่อเอาชนะคนใดคนหนึ่งเท่านั้น .. ฝึกอีกหน่อย สักวันเจ้าจะมีอำนาจเหนือกว่าทุกคนเอง ⠀ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ` หึ .. เกรงว่า ข้าจะตอบเจ้าไม่ได้หรอกนะ อิกกี้ , ทว่าข้าอยู่ฝึกเจ้าก็ได้ หากเจ้าต้องการ ◤ นิ้วโป้งลูบไล้หน้าผากมนราวกับกำราบแมวป่าให้เชื่องภายใต้สัมผัสเดียวลง ⠀` เจ้าคงไม่ออกไประรานใครมาก่อนจะมาพบข้าหรอก .. รึไม่ .ᐣ ⠀ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ◤ จอมเวทย์นิ่วหน้า ก่อนจะลอบหายใจอย่างระอาใจพลันส่ายหน้าเบา ๆ —— หลักฐานแค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา ⠀ ` แค่เจอพวกแมลงปลวกที่คอยตามจิกกัด ข้าแทบจะอยากบดขยี้มันจมดิน .. อย่าสร้างเรื่องให้ข้าไปตามเก็บทีหลังอีก ⠀ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ` ข้าเชื่อมั่นว่า เจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังเหมือนสองคนที่ผ่านมา , อิกกี้ .. ◤ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่ากลับดูอบอุ่นอย่างประหลาด เหมือนกำลังสอนบทเรียนสุดท้าย ` ข้าเห็นแก่ที่ข้าชอบหายไปบ่อย ๆ .. ครานี้ข้าจะอยู่กับเจ้าบ้าง เจ้าว่ายังไง .ᐣ ⠀ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ` ครอบครัวงั้นรึ .. ทำไมอยู่ดี ๆ เจ้าเกิดตั้งคำถามกับสิ่งที่เหมือนโซ่ตรวนกักขังผู้ที่อ่อนแอไว้ด้วยกัน ? ◤ จอมเวทย์เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ⠀ ⠀` หรือว่า .. เจ้ากำลังกลัวหรือว่าตามหาอะไรกันแน่ , อิกกี้ ⠀ ⠀

ดวงเนตรสีมรกตสำรวจบริเวณโดยรอบ เมื่อมั่นใจว่ามิมีใครอื่นแน่แล้วตนจึงหยิบจดหมายใบหนึ่งออกมา ยื่นมันให้คนรักของตน “ ข้ามอบมันให้เจ้า… ” ตนมองไปทางอื่นชั่วครู่ก่อนสบตาของจอมเวทย์ ✦ 𝕭𝑳𝑨𝑪𝑲 𝑴𝑨𝑮𝑰𝑪 ☼︎

⠀ ⠀ ⠀ ◤ เนตรขาวโพลนหลุบตาต่ำยลแผ่นกระดาษที่บรรจุถ้อยคำสิเน่หา เขากวาดสายตาตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนจะบรรจงเก็บไว้ในตำแหน่งที่ใกล้กับหฤทัยที่สุด ⠀ ⠀` ตั้งใจเพื่อส่งมอบข้าเฉพาะงั้นสินะ .. เช่นนั้น —— ข้าก็มีของตอบแทน ให้เป็นสิ่งที่ผูกมัดโชคชะตาของเจ้าไว้กับข้า ⠀ ⠀

⠀ ⠀ ⠀ ` หึ .. ข้าค่อยอธิบายให้ ⠀⠀⠀◤ จอมเวทย์จอดจ้องเรือนร่างเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง ก่อนจะวาดหัตถ์ออกไปในอากาศอย่างเชื่องช้า พลันกลุ่มก้อนไอเวทย์สีนิลกาฬก็ควบแน่นจนกลายเป็นผลึกหัวใจมนตร์ดำอันน่าหลงใหล ⠀ ⠀ ` แด่เจ้า .. แก้วตา ⠀ ⠀

✦ 𝕭𝑳𝑨𝑪𝑲 𝑴𝑨𝑮𝑰𝑪 ☼︎ •• ความรักที่มิเคยคิดว่าต้องการ ทว่าตอนนี้กลับขาดมันไปมิได้ มือเรียวเพียงประครองสิ่งเดียวกันของอีกฝ่ายเฉกเช่นครั้งคราที่ผ่านมา “ และข้ามิเคยเสียดาย... แม้เศษเสี้ยวของเวลาที่ได้อยู่กับเจ้า ”