زندگی گلگرها به زندگی ما ایرانیا شرف داشت واقعا

کاری که آدما با اعصابم میکنن:

من میترسم جدی. میترسم اگه ج‌ا بمونه نتونم از پس خودم بربیام، نتونم از پس زندگی بربیام. یهو تو سن ۴۰ سالگی مثلا نکنه هیچ کاری از دستم برای خودم و زندگیم و عزیزام برنیاد؟ چیکار کنم؟ گریه؟ آخه این دردا رو آدم به کدوم تراپیست بگه که بفهمه؟

پرنده‌ها جدیدا یجوری جیک‌جیک می‌کنن انگار نه انگار اینجا ایرانه. تو که دیگه ویزا لازم نداری احمق پر بزن فرار کن.

نیایییین نیایییننننننننن!!!!

این منم که دارم سقوط میکنم

حالا واجبم نبود همه ی اتفاقات تخمی زندگی سهم ما شه.

دلم میخواد بشینم یه دل سیر برای زندگی نکردم چیزایی که تجربه نتونستم بکنم و golden ageم گریه کنم.

من واسه زندگیم کاری نکردم !؟ من نعش خود بر شانه کشیدم و ادامه دادم

وای چرا انقدر مریض جنسی تو خیابون ریخته حالم بد

آدم دلش میخواد یه موقع ها بی مزه و سرد و نامهربون و ناجالب باشه و بابت هیچ کدومش شرمنده نباشه.

بذار کرونا بره، بذار اعتراضات تموم شه، بذار جنگ تموم شه، بذار اینترنت وصل شه، بذار زامبیا برن... کل عمر منتظر بودیم.

ملاتونین این شکلیه که یک ربع بهت وقت میدم معلوم هم نمیکنم از کی شروع میشه این یک ربع اگر توو همین مدت نخوابیدی معلومه تو بخواب نیستی بیدار بمون زوزه بکش

سازگاری دائمی پدر آدمو درمیاره، آدمیزاد باید بلد باشه وقتی ناراضیه طغیان کنه

این عنو کی دعوت کرده ؟

۱۸و۱۹دی

من با نشدن مشکلی ندارم. با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکرِ شدن مشکل دارم.

برو کیرم دهن خاورمیانه شد.