اومده بود رشت که بره بازار.. دیده با خاک یکسانش کردن تازه به عمق فاجعه پی برده بعضیام اینجوری سرشون تو برفه

مگه ادم چقدر میدونه که زنده ست؟!!!

تاوان زنده ماندن، دیدنو هزاران بار مردنست

دیگه تحمل ندارم باید یجایی برم بتونم با همه وجودم داد بزنم دارم خفه میشم

بعدا؟ اینجا ایرانه معلوم نیس بعدا زنده باشم

آدم از بیرون شاید سرپاست، ولی از تو خالی می‌شه..

ما چه تفریحی داشتیم جز یه کافه رفتن؟!! الان اونم خلاصه شده به چایی کنار خیابون، فقط چند دقیقه ای بتونیم بشینیم معاشرت کنیم که بترکیم از غم و حرف..

میگه ادم دو‌دقیقه پیشت میمونه افسرده میشه همش داری از غم و‌غصه و‌منفی حرف میزنی.. ببخشید که وسط اینهمه سیاهیو غم نمیتونم چشممو رو حقیقت ببندم که یوقت تو‌روحیه ت خراب نشه نازنازی

شاگردم ته پیامش گفت خیلی مراقب خودتون باشین ما از ماهرخ یکی داریم🥹 بعضیا چقدر قشنگ حواسشون به ادمای دورشون هست

برای ادامه ی زندگی نیاز به آلزایمر دارم

امروز تو کلینیک به چشمای غم زده و مظلوم سگی نگاه کردم که بخاطر از دست دادن صاحبش لب به غذا نزده، مادرشو کشتن..،یتیم شدنو از چشماش میشد فهمید بمیرم برای غمت😭

در عجیب ترین جای تاریخ ایستاده ییم کاش کسی از لحظه لحظه‌ی احوالمان بنویسید

باشگاه‌مون داره عکس هادی چوپانو برمیداره عکس مسعود ذات پرور عزیزمونو بزاره🤌🏻دمتون گرم

نَسَخ یک اتفاق خوبیم…

بنظرم ما همه جانباز اعصاب و روانیم چیزی از ما باقی نمونده جز یه تن زخمیو پر درد که هرروز از سر اجبار اینورو اونور میکشونیم که شاید یه روزی نوبت ما شه

404 سال نبود Error بود

اینقدر ویدیوی پت‌هایی که سرپرستشون از دست دادن دیدم صبح پاشدم بی اختیار به دوستم وصیت کردم اگه روزی منم زنده نبودم از لوسیفر مراقبت کنه، بعد من نباید ذره ای اذیت شه بچه م😣

کاش میشد به جای توییت زدن یه دل سیر گریه میکردیم دور هم

تو مغزم مدام تکرار میشه “فرزند ایران و جان فدای میهن” و یهو یه موج سنگینی از غم، خشم، دلتنگی و هزار حسِ عجیب غریب بهم حمله میکنه

آدم تهِ تهش صاحب هیچی نیست همچی موقتیه