⠀ ทามอนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเพียงกอดอกขณะเมียงมองเด็กตัวเล็กจากความสูงที่มากกว่า “พวกเจ้าเป็นสหายกันรึ?“ แลถามอย่างไม่มีที่มา “ก่อนหน้านี้ข้าพบเจ้าตัวเล็กเช่นเจ้าประมาณคนสองคน” ⠀

⠀ “ผู้ที่ปกครองอาณาจักรสุริยันรึ?” ทวนคำถามพลางขนงเลิกสูง คล้ายว่าเมื่อไม่นานมานี้จะพบเขาผู้นั้นมาแล้วโดยบังเอิญ อย่างไรก็ดี ตอนนี้ทามอนไม่ได้มาเพื่อทำงาน “ไม่หรอก ข้าแค่มาเที่ยวเล่นน่ะ —ส่วนฝ่าบาทก็บังเอิญได้เจอไปเมื่อวันก่อนกระมัง..?” ⠀

⠀ “กระหม่อมเสียมารยาทต่อองค์หญิงเสียแล้ว ต้องขอพระราชทานอภัยเป็นอย่างสูงพ่ะย่ะค่ะ” ทามอนวางตัวจริงจังขึ้นแม้เมื่อครู่จะแสดงท่าทางเอื่อยเฉื่อยอยู่ ทว่าอีกฝ่ายเป็นถึงสายเลือดขัตติยะ เขาจึงไม่ควรที่จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ “เป็นเกียรติของกระหม่อมยิ่งที่ได้พบท่าน องค์หญิงบลอนดินา” ⠀

⠀ จักรพรรดิอีกแล้ว— บุรุษผิวเข้มพรูลมหายใจฉุนกึก อยากบอกนางนักว่าให้ช่างหัวมันผู้นั้นไปเถิด “ข้าไม่เคยคิดแบบนั้น” ก่อนริมฝีปากเปื้อนรอยยิ้มดังเดิม ทามอนทรุดตัวลงคุกเข่าประคองเท้าขวาของนางขึ้นมาแผ่วเบา เขาจรดมองผ้าพันแผลอยู่ครู่แลตวัดสายตาขึ้น “สำหรับข้าท่านงดงามทุกส่วน” ⠀

⠀ ❨ ooc ❩ ในราตรีนั้นคงมืดเกินกว่าจะมีคนเห็น ข้าผิดเองที่ไม่คิดให้ถี่ถ้วน ดังนั้นจึงขอใช้พื้นที่นี้ส่งสารอีกครั้ง ผีเสื้อเรืองแสงของข้าต้องการพูดคุยกับพวกท่านและนัดแนะเล็กน้อยหากสนใจจะมาพานพบข้า ⠀

⠀ “ทามอน” เจ้าของชื่อยิ้มพรายขณะเปล่งเสียง “แค่ทามอนก็พอ” ชายฉกรรจ์พินิจพิเคราะห์อยู่ครู่ เห็นท่าทีของอีกฝ่ายแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเผลอทำหน้าบึ้งจนดูน่ากลัวหรือไร ชายผู้นั้นจึงได้เว้นระยะห่างไป “ยินดีที่ได้พบ อัสราฮัน, ท่านพอจะมีสถานที่ดี ๆ แนะนำข้าบ้างหรือไม่?” ⠀

⠀ ❨ ooc ❩ เนื่องจากปัญหาในการมองเห็นความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ของข้า ผีเสื้อเรืองแสงได้ตัดสินใจย้ายสถานที่พำนัก หากจัดการเรียบร้อยแล้วจะถูกนำมาประกาศให้ทราบโดยทั่วกันอีกที ⠀