“ทำตัวดีๆก็เป็นแท้ๆ” ฉีดน้ำใส่อีกฝ่ายก่อนจะตามด้วยน้ำยาสำหรับล้างรถ แล้วจึงใช้ฟองน้ำขัดตัวอีกฝ่ายเบาๆ

ภายในห้องปฏิบัติการของฐานทัพดีเซปติคอน เมคร่างสูงเรียบเรียงข้อมูลพิกัสของเหล่าศัตรูและแหล่งพลังงานที่อยู่ตามดาวเคราะห์ต่างๆลงศูนย์ร่วมข้อมูลของฐาน เขาทำการปักหมุดลากไปที่พิกัสต่างๆที่ตนได้ป้อนเข้าไปก่อนจะสร้างแผนผังขึ้นมาเพื่อความสะดวกต่อการออกล่าและการเก็บเกี่ยวพลังงาน

“อ่าว หาเรื่องกันนี่หว่า”

ในขณะที่รถไฟขบวนสีม่วงกำลังแล่นไปตามรางอยู่นั้นเอง เสียงเฮฮาของเหล่ามนุษย์ก็ดังขึ้นที่สุดปลายอุโมงค์ก่อนที่เขาจะถูกน้ำซัดออกมาเต็มๆ “ อะไรว่ะเนี่ยยยยยยยยยยย ” Ooc. 🎉🎉 🔫✨สุขสันต์วันสงกรานต์ครับบ ขอให้มีความสุขมากๆและสนุกสนานกัน ในวันปีใหม่ไทยนะครับบบบ 🔫✨🎉🎉

“โอเค ขอคิดคำด่าแปปหนึ่ง” เขายกแขนตบ ๆ ลงบนหลังสหายของตนเอง “ได้เมียละทิ้งเพื่อน ไอ้มันม่วง ไอ้มันเผา ไอ้คนชาเย็น ไอ้หมาดีด”

“คิดว่าจะซัดหน้ายังไงดิ”

ค่อนข้างบ่อยที่เขาชอบโผล่มาอย่างปุบปับ แต่ทุกครั้งก็คงมีแค่การหยอกล้อ แค่วันนี้มันไม่เหมือนวันอื่นอีกแล้ว สองแขนรวบกอดไว้รอบเอวเล็กของ 𝕋𝕙𝕦𝕟𝕕𝕖𝕣𝕔𝕣𝕒𝕔𝕜𝕖𝕣𝕤🐾 “ไง” พออีกฝ่ายหันมา เขาก็ฉวยจูบริมฝีปากนั้น

“ .... ชมพูมาเชียว..” [คิดว่าเฟี้ยวก็เลี้ยวมา]

“ก็เฟี้ยวพอตัว” ค่อกแค่กจากแป้งที่เข้าเครื่อง

“ต๊าย เล่นกันที่เผลอแบบนี้ก็สวยดิ” เขาจับหมัดที่พุ่งมาหาตัวเองไว้แน่น

“ก็ทิ้งทั้งคู่ไง แฟร์จะตาย” กลิ้งหลุน ๆ ไปด้วย

“ สภาพ จะสิ้นกันเพราะ สนิม กับ ไอ่ขาวๆที่มนุษย์เรียก แป้งเนี่ย ”

จับข้อมือหมับไว้แล้วดึงเข้าตัว “ก็แจ่มจริง”

บริทซ์วิงเท้าคางมอง ไม่ได้ผลักออกไป “เอ้า ก็ชอบแบบนี้หนิ”

“พูดเองตอบเอง แล้วข้าต้องตบมุขตรงไหนอะ” เขาเลิกโครงคิ้วใส่ ยกมือลูบหัวแปะ ๆ

“เป็นอะไรไป ทุกทีก็ไม่เห็นขัดขืนนี่นา” เขาสแยะ

ทุกทีแอสโทรเที่ยนน่าจะต้องด่าและสาปส่งโคตรเหง้าศักราชของเขา แต่เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้ต่างออกไป เขาผิวปาก “ตายละ มีเมคคิดถึงข้าด้วยแหละ” เขากอดตอบและแยกเขี้ยวคมกระซิบ “จริงปะ”

เขากรอกออพติกส์เหมือนกำลังครุ่นคิด “นั่นสิ” เขายกมุมปาก “เรื่องอะไรกันน้า”

“งอนเป็นสาวน้อยวัยแรกแย้มไปได้ ไหน ความเป็นชายฉกรรจ์ไปไหนซะแล้วล่ะ” มือของเขาลูบหน้าของตนเองป้อย ๆ แต่ถามว่าสำนึกผิดแค่ไหน โอ้ โยนลงถังขยะไปเถอะ “เจ้าเป็นเมคที่กอดข้าก่อน ต้องรับผิดชอบข้าดิ”

เขาเลียริมฝีปากผ่านเขี้ยวคมของตนเอง ออพติกส์สีแดงฉายประกายใต้เล่นแว่น แสร้งยกมือลูบหน้าตัวเองด้วยเสียงโอดโอย “เจ้ามาบอกคิดถึงข้าแล้วอยู่ ๆ ก็ผลักออกแบบนี้ ข้าเสียความรู้สึกนะ” เขายกมุมปาก “เพื่อนรัก”