“เจ้าเรียกนี่ว่าไม่กี่ดอก ไม่กี่ดอกงั้นรึ? นี่ใช้โปรเซสเซอร์ส่วนไหนคิด” เขากุมขมับพลางถอยหายใจ “ลืมไป..เจ้ามันบ้า ไม่ต่างจากบลิซวิงค์เลย” “ได้ ข้าจะจัดให้”

“ทำอะไรอลังการตลอด แต่เอาเถอะ” “อย่างน้อยเจ้าก็ทำให้สกายวาร์ปมีความสุข แค่นั้นก็เกินพอแล้ว” เขาตัดแต่ดอกไม้แล้วจัดทั้งหมดเข้าด้วยกันอย่างปราณีตและสวยงาม “นี่เป็นช่อใหญ่ที่สุดที่ข้าเคยทำมาเลยนะ”

“ โว้วๆ ได้ยินงี้จากปากพี่เขย ข้าชื๊นนนนนนนนนนใจเลยนะเนี่ย ~ ” เขาทำการโอนซานิกส์ให้กับอีกฝ่าย “ เดี๋ยวพยายามไปเขี่ยๆเพื่อนรถถังให้มาหานะ หึๆ” เขาแปลงเป็นกระสวยนำดอกไม้เข้าภายในตัวและบินจากไปในทันที

“เฮ้อ..เอาละ” “ 𝗧𝗘𝗥𝗠𝗜𝗡𝗨𝗦-𝗜𝗗𝗪 ข้าได้ลูกค้ารายใหญ่มาละ”

“ใช่ สั่งดอกไม้ช่อใหญ่ น่าจะเกินพันดอกได้” “ได้ซานิกส์มาสมควรเลย” เขายื่นบิลให้อีกฝ่ายดู

“จะดีเหรอ? หมายถึง...ข้าไม่ค่อยได้ช่วยเจ้าเท่าไหร่เลย”

“แสงสว่างบนท้องฟ้านั่นมันอะไรน่ะ?”

“เอาละ เท่านี้ก็เรียบร้อย” “มาเร็วบัตเตอร์ ไปเดินเล่นกัน”

“หือ ดอกไม้ตรงนั้นสวยดีแฮะ” “คุณเทอมินัสจะโอเครึเปล่านะถ้าเก็บกลับไปให้ดู”

“แย่ละ ฝนจะตกแล้วไง”

“เวรเอ้ย ตกจนได้” เจ็ทสีฟ้าบินหลบเข้าในอาคารทันทีก่อนจะเปิดกระจกห้องคนขับตนออกเพื่อมองดูบัสเตอร์ที่โดยสารมาด้วย “เธอยังโอเคอยู่สินะ” “ฮะๆ เด็กดี”

“อีกไม่นานสกายวาร์ปก็คงแต่งงานแล่วสินะ” “น่ายินดีแฮะ”

“บัตเตอร์! โอ้ยแย่แล้ว ทำไมตัวร้อนแบบนี้ละ ทำไงดี”

“ฮึก...”

กินไม่ได้ นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายคล้ายจะเป็นลม “ก็แน่สิ!! หมาหายเชียวนะ!!”

เดินมานั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ ˗ˏˋ𝑨𝒔𝒕𝒓𝒐𝒕𝒓𝒂𝒊𝒏ˎˊ˗ เงียบๆ

“บัสเตอร์หาย....”

“มันตกใจเสียงฟ้าร้อง..แล้วมันก็..เตลิดไปเลย...”

“ไม่แน่ใจ..ปกติมันไม่เคยห่างจากข้าเลย...”

“ไม่..ไม่เลย ข้าลองคิดดูดีๆแล้ว” เขากอดเข่าตัวเองแน่นกว่าเดิม