พระองค์นิ่งงันไประยะหนึ่งหลังพบกับการกระทำของนางที่ไม่อาจหาเหตุผลมารองรับได้ กระนั้นด้วยสัญชาตญาณพระองค์จึงเลือกที่จะไม่ต่อต้าน 「 เมี้ยว 」 ดังนั้นเสียงร้องแผ่วเบาจึงดังขึ้นคล้ายจะเลียนเป็นเสียงวิฬาร์น้อย

「 เมเดีย? เมเดียคะ เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ 」 เห็นนางนิ่งงันไม่ตอบสนองพระองค์จึงเลื่อนกระดาษรูปแคทไลอ้อนออก หัตถายกโบกไหวไปมาเบื้องหน้าเจ้าหญิงแห่งคอลคิส 「 ที่ข้าทำเสียงเลียนแบบแคทไลอ้อนนั้นมิน่ารักพองั้นหรือ 」

「 ยังเกลียดข้าอยู่อีกงั้นหรือคะ 」 「 แต่ข้าอยากให้เจ้าจำไว้ ข้าไม่เคยคิดจะเกลียดเจ้าเลยแม้สักวินาทีเดียวค่ะ 」

「 จักยืมหลายคืนหน่อยข้าก็ไม่ว่าหรอกค่ะ 」 สองหัตถาขยับปลดผ้าคลุมออก ก่อนจะสยายออกและคลุมสองข้างไหล่ให้นางโดยที่มิได้เอ่ยขอ

ได้ยินยลคำนาง พระองค์จึงแย้มสรวลอ่อนโยนออกมา 「 ค่ะ ข้าไม่คิดจะทวงอยู่แล้ว ดีซะอีกที่เจ้ามาขอยืมไป ยามข้าไม่อยู่เจ้าจะได้ไม่เหงาไงคะ 」

พระองค์มองหน้านาง ไม่พูดอะไรกันแต่พยักหน้าเข้าใจและเห็นด้วย..? อื้ม เหมือนค่ะ

ลองยื่ืนขนมแมวเลียให้

「 ฮุ ข้าเห็นแล้วค่ะมอร์เดร็ด 」 เห็นอัศวินคนนั้นกลับกลายเป็นคิทเท็นไลอ้อนก็นึกยิ้มในใจไม่ได้เลย 「 ทานเยอะ ๆ นะคะ 」 ก่อนพระองค์จะนั่งอยู่เป็นเพื่อนคอยป้อนขนมแมวเลียให้ไม่ห่างอย่างนึกเอ็นดูในใจ

"งั่มๆ" ฉิงโตน้อยยกฉองขาหน้าจับมือท่านพ่อเอาวั้ยแล้วกิงหนมอย่างฉบายจัยเฉิบ

ลูบหัวไลอ้อนคิทเท็นปลอบใจ

แวะมาลูบหัวทักทายคิทเท็นไลอ้อนน้อย อีกไม่นานก็จะลากันแล้ว

สักวันบริเทนจะล่มสลาย นั่นเป็นสิ่งที่องค์ราชันทราบดีอยู่แก่พระทัย, แม้ว่าจะไม่อยากยอมรับในความเป็นจริงข้อนั้นเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าใครจะเป็นราชันผู้ปกครอง― ไม่ว่ามอร์แกนจะปั่นหัวมอร์เดรดหรือไม่― ไม่ว่าพระองค์จะใส่ใจเซอร์มอร์เดรดมากขึ้นเช่นไร― (1)

" ก่อนอื่นการเริ่มต้นก็ต้องเป็นนั่นสินะคะ ✨ อยากจะรู้จักกับพวกท่านค่ะ ถึงจะยังเรียนรู้มารยาทมาไม่เพียงพอ แต่ถือเสียว่าเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งจะได้ไหมนะ " " อ๊ะ จริงสิ อะแฮ่ม — โปรดเรียกข้าว่าเซเบอร์ลิลลี่เถอะนะคะ จะขอเอ่ยถามนามของท่านได้หรือไม่คะ ? " #จะพูดคุยกับผู้ที่มาเมนชั่น

“ ค่ำขนาดนี้แล้ว มันอาจจะช้าไปหน่อยที่ต้องพูดคุยกับทุกท่านในเพลานี้... ” “ เราคือ กวินิเวียร์ ราชินีแห่งบริเตน ยินดีที่ได้พบทุกท่าน ” #จะพูดคุยกับคนที่มาเมนชั่น

หรี่นัยน์เนตรมรกตขณะสบเข้ากับสิ่งมีชีวิตแปลกหน้า 「 วิฬาร์ ? 」 ก่อนจะนึกขึ้นได้เมื่อเห็นสีส้มของมัน 「 มอร์เดร็ดงั้นหรือคะ 」

พี่น้อง .. นึกแล้วพระองค์จึงแย้มสรวลออกมาน้อย ๆ เรื่องนั้นให้ตัวข้าอีกคน หรือตัวข้าอีกคนที่มีสีซีดกว่าเป็นคนอธิบายน่าจะเข้าใจได้ง่ายกว่าค่ะ

แม้นจะอยู่ในห้องส่วนตัว แต่ทว่าก็ยังรู้ถึงความเป็นไปของคาลเดีย “...” มือขวาขยับลูบลงที่นิ้วนางข้างซ้ายยามเมื่ออยู่คนเดียว บางอย่างที่ถูกสวมลงมาทำให้รอยแย้มยิ้มนั้นเผยขึ้นอย่างมีความสุขเกินจะนำสิ่งใดมาเปรียบได้

「 เมเดีย .. 」 ✧ メディア

😊

「 เจ้าเองก็เคยโดนสินะคะตัวข้าอีกคน 」