" อ๋อ เหรอ ? ใช่เหรอ? โกหกไม่ดีนะ ข้าจะฟ้องท่านแม่— (สักคน) " ทำหน้าแบบโคตะระไม่เชื่อ

" หูตั้งแล้ว.. ว่าแต่นั่นหูจริงดิ.. " ขมวดคิ้วมองผมหรือหูก็ไม่รู้ชี้ฟู

" เจ้าไม่ได้เลี้ยงข้าสักกะติ๊ด "

" หมาป่า? ข้านึกว่าเป็นหมาปอมซะอีกนะ " เอื้อมมือไปแตะๆใบหู(?)

" เอ่อะ— เจ้านั่นก็ปอมนี่หว่า " " อิต๊ะ—! " ไม่ได้เจ็บหรอกทำทรงร้องไปงั้นแหละ

" วิเวียนนนนน!!!!! " ปลดเกราะโดดตู้มลงทะเลสาป

"เอ๊อะ! เอเรช ช่วยล่วยย! คิงโพรเทียแกงข้า "

" เอ๊อะ!— ทรงอย่างแบด แซดอย่างบ่อย นุด! ซ่วยล่วย เราลืมเนื้อเพลง "

" เอ๊ออออ อย่าเมินกันนะนุด "

" นั่นไม่ใช่เราสักหน่อยนะนุด ที่กาเร็ธจับมันดำขาว เราแมวจ้ม! แมวจ้ม! เห็นมุ้ย! "

" แง้ว หิว.. นุด หนมหน่อย "

“เจ้าก็ตัวอะไร แหม่ นุด”

“ทำไม เราไม่น่ารักอ่อ แง้ว” “ วันนี้เราทำหนมมาด้วยนะ อร่อยให้ 6 ขนร่วงเต็มหนมให้ 10” “แต่เราอาบน้ำแล้วนะ สบายใจได้”

“โย่ว.. และนี่คือเสียงจากแมววัด.. วัดป่ะล่ะ! ม่าว—” กางเล็บ

“อั้ยโย.. เปงแมวจ้มจนลืมสิ้น..”

“เอเรชชชช” โดดขึ้นตัก!

“ ต้นปีก็เจอเรื่องดีๆ ทำไมเอเรซของข้างามเช่นนี้ ” “ ห้ะ.. เมื่อใดจะเลิกเป็นแมวส้มรึ อืม.. นั่นสิ ”

“ ฮว้ากกกกกก ต้องมี ต้องได้ จาเอาาาาา ”