Sonra sabahlara kadar düşünmeye başladım bu garipti çünkü uyumak benim en sevdiğim şeydi

Seni ak’a çıkarmak benim hayatımda ki bütün renklere mâl oldu..

Delik, deşik çıktığım savaşın sonunda bana sen hiç savaşmadın ki denildi..

öyle bir gündü ki bizzat rabbim gelip ey kulum göğsünün daraldığını biliyorum diyecek sandım

senden beklentim sıfır ve kimse sıfırı bu kadar beklememistir

Ben bizim için güzel şeyler dilerken mi vazgeçtin benden.

hani şu masada iki kişiyiz belki ama varlığın bana bir şehir kadar kalabalık hissettiriyor

Kendimden fazlasını sana verdim. Sana o kadar sadıktım ki kendime ihanet ettim

“Sevmiyorum diyip gitseydin bu kadar canım acımazdı, ama sen bana hep beni sevdiğini söylerdin.”

Oturduğum bir köşeye uzun uzun düşündüm. Kendime acıdım. İnsan kendine acır mı? Ben acıdım. Meğer ne çok ödün vermişim kendimden başkalarının mutluluğu için.

bir zamanlar sevgimin her yarayı saracağını sanırdım. ama karşında gözyaşlarıma sessiz kaldığın, beni görmezden geldiğin o gün anladım; sevgi, vicdanı olmayan birine asla çözüm olamazmış.

Oturup senin derdine dua etmişliğim var, dünya yalansa sen de vefasız bir hainsin

Sana gelirken havalara uçtuğum o yolu, ciğerim söküle söküle döndürttün. Beni unut, bunu unutma..

Hikayeyi kendi tarafımdan anlatmayarak çoğu insanın itibarını kurtardım

Şu iğrenç nesilde sana olan sevgimi, Beş kuruş etmeyecek çevren ve zevklerin için heba ettin. Allah sana bir daha sevilmeyi nasip etmesin.

beni bu yolda o kadar parçaladın ki artık varmak diye bir derdim kalmadı. ben olsam senden gidemezdim, beni sen gönderdin.