زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه به وطن

عموم یه عیدی تپل بهم داد، اینقدر تپل که موقع گرفتنش بهش گفتم «(پول) خرد ندارم آخه!»

اگر حرکت پروانه‌ها‌ی قلب صدا داشت، میشد سی ثانیه اول apocalypse

خوشحالم تا دیدمش گفتم کلیمت

به افغان‌هایی که پنجاه هزارتومنی خود رو روی میز جا گذاشتن، میگن جان تراولتا.

زیتون خیلیییی شگفت انگیز نیست؟ میخوام بزرگ شدم زیتون بشم، بعد با لیمو ازدواج کنم. یک زوجِ بی‌نظیر.

هر بار از شعر و موسیقی فاصله میگیرم، زندگیم سخت‌تر میشه.

هرچقدر هم با اعداد فرانسوی‌ها کنار بیام، هیچوقت نفهمیدم چرا معادل یک هفته براشون هشت روزه …

فکر کردن به اینکه همه آدما حتی قبل از ما هم به همین ماه نگاه کردن، یه آرامش عجیبی داره…

بریم بالای کوه eclipse ببینیم و apocalypse گوش کنیم.

تمام آهنگ‌های آلبوم submarine از the Marias بغل‌کردنیه.

i hope the trees know i notice them

امشب غم بزرگ رو به آشپزی تبدیل کردم، و اکنون یک فرد ملانکولیک با ماکارونی‌ هستم.

داستایفسکی هم بامزه‌ست، هر وقت با یک شخصیتی کاری نداره، میگه فعلا در تب بسوز تا دوباره برگردم سراغت.

#سپهر_شکری نسخه اصلی ویدیوی #سپهر_بابا که نشون میده پدر «سپهر شکری» به دنبال پیکر پسرش می‌گرده. در نسخه قبلی چند ثانیه از صداها که مشخصاتی رو برملا می‌کرد، حذف کرده بودم. کهریزک #تهران #Iran

اگر فقط از ۳۶٬۵۰۰ نفری که نام‌شان ثبت و تأیید شده، روزی یک عکس منتشر کنیم: باید ۳۶٬۵۰۰ روز بی‌وقفه پست بگذاریم. یعنی تقریباً ۱۰۰ سال. فقط همین عدد کافی است که بفهمیم با چه حجمی از فقدان طرفیم.

روی محتوای آزاردهنده کلیک می‌کنم و آزار می‌بینم. تمام روز

یک یادآوری ساده، اگر به هشتگ نگاه میکنیم و لایک میکنیم، از تفکر نقادانه دور و به تفکر dogmatic نزدیک شدیم.