فکر که می‌کنم، هیچ‌وقت «فرهنگی»تر، جدی‌تر و مشتاق‌تر از اون روزهایی نبودم که تو سرمای شهرستان ول می‌گشتم، فرهاد گوش می‌کردم، فروغ و هدایت می‌خوندم، کیارستمی می‌دیدم، قایمکی سیگار می‌کشیدم و فکر می‌کردم حالا متوجه کار جهان شده‌ام. بعدتر همه‌چیز گره خورد یا از هم پاشید. اضافه‌کاری.

چست‌تیوب گذاشتن تقریباً چنین چیزیه. برای من یکی از قله‌های طبابته. حرکت ساده‌ای که یک نفر رو کاملاً به زندگی برمی‌گردونه.

آیا این مافیا کتابم را خواهد پذیرفت؟

‌ «جمعه‌ی این هفته، ساعت ۱۹، تهران، گالری آداپا.» ‌

نمی‌توانی حرف بزنی، به جای حرف زدن بوسه می‌زنی بلند نشو از رختخوابت، بلند نشو اسماعیل! حرف که می‌زنی گریه‌ام می‌گیرد که چرا حرف نمی‌توانی بزنی

دارم یاد می‌گیرم بالغانه رفتار کنم.

مریض امشب گفت میتونی چشم‌بسته ازم رگ بگیری؟ گرفتم؛ ژنرال هموسوی مناطق محروم.

فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ پس چون هر دو تسلیم امر حق گشتند [او را برای کشتن] به‌‌پیش افکند. الصافات ۱۰۳

مدَّعی Hell چندروز پیش یه ویدیو دیدم از یه خانوم اسکیزو، می‌گفت موقع بستن بیکری دیده یه کوکی بسته‌بندی شده روی میز تحویل سفارشه، می‌خندید می‌گفت نمی‌دونم کدوم یکی از مشتری‌ها توهم بوده.

سِحر شده‌م جایی میان بوسه‌های ممتد از ترس تمام‌شدن، در کناره‌ی به‌آغوش‌کشیدن‌های بچگانه‌م، خیره‌شدن به پلک‌هات وقتی خواب را از نو تعریف می‌کنند.

تو مرا از زیر آوار خودم بیرون کشیدی.

بعد عمری سفت‌کردن بند پوتین و دویدن، رسیده‌م؛ رفقا شما که غریبه نیستید، سپر انداختم. چه خبر؟ تا کمان غمزه کشید از سمن تا چمن بشارت رفت

من این فراق ازل را تاب آوردم تا تو را از میان قصه‌هام بیرون بکشم.

تو دیوانه‌تر از آن بودی که قصه آغازت کند پس تو را در شعر ترجمه می‌کنم.

اعتراف به مستی، از اعتراف در مستی مهم‌تره. اکبر می‌گفت.

من ببر نیستم، من خودم نیستم، بعد یک عمر قصه‌نوشتن قصه شدم. مجید خوابی وگرنه برام می‌نوشتی: دعای کدوم قصه‌ت گرفت الهی؟

در ناکامی هیچ فضیلتی نیست. اکبر کاش زنده بودی و برام پدری می‌کردی.

-برای شما چه مدلی بزنم؟ -مدل غلامت بزن حاجی.

۹ بار کووید شدم و نمُردم، پای پله‌ی هواپیما برگشتم و توی سرمای منفی ۲۰ برجک یخ نزدم برای حالا، برای حالا، برای حالا.

من یک گردان مُرده دارم که دعام کنند. ردخور نداره.