هر چقدر هم که از جمهوری اسلامی بیزار باشیم، واقعیت این است که حمله‌ی آمریکا و اسرائیل به ایران خلاف حق و تجاوز بود. بنده ترجیح می‌دهم با گفتن حقیقت منفور شوم تا این‌که محبوب پوپولیسم باشم، زیرا فردا ممکن است همین مردم بازخواستت کنند که تو به‌عنوان متخصص چرا حقیقت را به ما نگفتی؟

فرآیند حذف فیزیکی از ترور دانشمندان هسته‌ای به ترور دانشمندان صنعت برق تسری یافته است. اقدامی که اگر نامش تروریسم نیست پس چیست؟ حقیقت این است که ایران در منطقه جزو معدود کشورهایی، و در لایه‌های استراتژیک تنها کشوری، است که به چرخه‌ی کامل و بومی دانش، طراحی، و ساخت نیروگاه برق

دقیقاً نمی‌دانم چه رازی در میان است که آدم‌ها را در کشاکش موقعیت‌های پیچیده و دشوار به موضع‌گیری درست وا می‌دارد، اما می‌دانم که این به‌تمامی ریشه در فضل و فرهیختگی ندارد. آن گوهر نایاب را—که شاید بتوان نامش را «شهود» نهاد—باید از نوک پا تا فرق سر به راه آزادی و استقلال سپرد.

این روزها زیاد می‌شنوم که بسیاری دوستی‌های‌شان را به‌خاطر مواضع سیاسی از دست داده‌اند؛ اما، برای من، این وضعیت باعث تجدید عهد با دوستان قدیمی‌ای شد که فاصله‌ی جغرافیایی و دشواری‌های زندگی پیوندمان را سست کرده بود. واقعیت این است که در تلاطم‌های اجتماعی، روابط انسانی مانند فلزی

در مرگ‌آورترین لحظه‌ی انتظار زندگی را در رویاهای خویش دنبال می‌گیرم در رویاها و در امیدهایم – شاملو

گویا در زبان کردی، به دفی که پوستش پاره شده می‌گویند دف شهید! #StopWarWithIran #NoWarOnIran

همان‌طور که می‌دانید، در اروپای غربی فعالیت‌های داوطلبانه بخشی از زیست‌جهان افراد است. سهم من از این فرهنگ در هلند، تدریس زبان از طریق متن‌خوانى به پناهندگان در یک مرکز فرهنگی است. در هفته‌های اخیر، چندین‌بار شاهد بودم که برخی زبان‌آموزان با نوعی حس غرور و تمجید، از قدرت نظامی

انسان فقط یک‌بار می‌تواند تمام پل‌ها‌ی پشت سرش را خراب کند. از آن به بعد، گوشه‌ای از نگاه‌تان به راه فرار خیره می‌ماند.

تمام حقیقت را خواستن و کیست و چیست که تمام حقیقت‌اش زیبا باشد؟