ستم زمانی پایان می‌یابد که ستم‌دیده تصمیم بگیرد دیگر تحمل نکند. • نلسون ماندلا

سال های پیش رو؛ لطفا به من شانس دیدن دنیا، لمس زندگیو شادی و خنده های از ته دل کنار عزیزانم بده.

کاش آدما بلد بودند به همون اندازه که از بقیه انتظار دارند رفتار خودشونم بررسی کنند ببینند اصلا این انتظاراتو رعایت میکنند یا نه. به نظرم اینجوری دنیا خیلی جای قشنگ تری میشد؛ مشکل اینکه همه فکر میکنند خوبند ولی این خوب بودن فقط تو فکرشونه و رفتارشونو نمیسنجن.

۱۰ ساعت خوابیدم. خواب سرماخوردگی برا من پوئن حساب میشه؛ حالت عادی عمرا بتونم انقد و با این کیفیت بخوابم.

2026 عزیز؛ لطفا با ایران مهربون تر باش.🤍

همه چی رو هواست.

یک روز سرانجام طاقتش طاق می شود و با صدای بلند جواب همه را می دهد... آدم هایی که سکوت می کنند یک روز فریاد می کشند، از جلد خود بیرون می آیند و کس دیگری می شوند، کسی وحشتناک و غمگین و آن وقت دیگر کنترل شان از دست خارج می شود!! نباید سر به سرشان گذاشت...

برای اینکه باید روحیه بقیه رو اوکی کنم تو خلوت خودم کلی غصه میخورم؛ از اینکه بعدش تمرین میکنم که صدام نلرزه، حالت چشام عوض نشه و هزار تا کوفتو زهرمار دیگه خسته شدم.

بدین ترتیب اگر از احوالات ما خواسته باشی ، خود بهتر می‌توانی حدس بزنی ، گوش به رادیو و انتظار اینکه دیاگرام مرگ روی چه خط و چه رنگی در نوسان است. - نامه از غلامحسین ساعدی به آرشاک توماسیان

آسمان وطنم از زخمی خونین است که می‌توانی با ذره‌های آن گونه‌هایت را دوست بداری... - بهرام اردبیلی

ته مونده های انرژیمم داره تموم میشه و رسما دیگ باتری زندگیم داره از کار میوفته. یه زمانی چقدر شوق و ذوق زندگی داشتم؛ دیگه تموم شد.

کاش نه ایرانی بودمو نه ایرانو میشناختم. ولی با همین خونواده و مردم مهربون بزرگ میشدم و زندگی میکردم.

چه جمعیتی!

خدا بگم چیکار کنه این ارایشگره رو😑 سه روزه هر بار خودمو تو اینه میبینم میکوبم تو صورتم؛ انگار تارزانم از جنگل فرار کردم😭 مثلا اومدم یه تغییری تو ظاهرم بدم که روحیمو اوکی کنم بدتر شدم. زنیکه؛ حالا به من میگه با موهات مهربون باش؛ تو اصلا جا برا مهربون بودن گذاشتی عزیزمممم؟!

واقعا هنر میخواد یکی کله منو شبیه لونه کفتر بکنه؛ ماشالا دست نبود؛ پنجه طلا بود! چجوری تونسی منو انقدر زشت کنی زن! وای حالم بد بود؛ الان کثافتیه برا خودش.

ما مردمان خاورمیانه، مردمانی بودیم که به چیزی بیشتر از عشق نیاز داشتیم. ما اول باید آرامش، آزادی و عدالت را به دست می‌آوردیم و با آنها می‌زیستیم و بعد، اگر مجالی ماند به سراغ عشق می‌رفتیم…

💭 ما زنده می‌مونیم، در حالی که استرس به آرومی توانایی شاد بودن‌مون رو از بین می‌بره...

چه یأس بی‌نهایتی؛

دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

دیگه خسته شدیم.