بعضیا انقدر خوش‌صحبتن که ساعت‌ها باهاشون حرف می‌زنی و اصلاً خسته نمی‌شی. جوری حرف می‌زنن که زمان یادت میره و دلت میخواد بازم ادامه بدی…

بهترین عکس امسالمون؟ کارِ باباجونه🥺

کی فهمیدی بزرگ شدی ؟ روزی که با چشم‌هایی که از گریه تار‌می‌دید به انجام دادن کارهام ادامه دادم.

اولین باره شاگرد خصوصی گرفتم و قراره بیاد خونمون در جایگاه یه معلم فیزیک زیادی دارم خوشگل می‌کنم😁 خدا هیچ بنده ای رو جوگیر نکنه 🤲🏻

از یه جا به بعد از "نه بابا امکان نداره" رد میشی و به مرحله‌ی "هیچی از هیچکس بعید نیست" میرسی…

سطح تحملم برای حفظ روابطم با آدما خیلی خیلی بالاس ولی به همون نسبت وقتی بگذرم برای همیشه گذشتم...

به اتفاقایی تو زندگی هست که آدم باید حتماً تجربه کنه تا یه سری چیزا ملکه ذهنش بشه اینکه همیشه نباید ببخشی همه نباید باهات راحت باشن به همه نباید اجازه بدی نظر بدن و همیشه نباید صد خودتو واسه آدمی بذاری که حتی صفر خودشو واست نمیذاره 👌🏻

یه لحظه یادم افتاد پارسال فروردین همچین توییتی زده بودم🫠

واسه اولین بار این موقع شب از اسنپ‌فود سفارش دادم و معجزه شد؛ رستوران تایید کرد😍 زمان تحویل رو ساعت ۲ زدن؛ امیدوارم زیر قولشون نزنن🥲 البته تصمیم گرفته بودم پس انداز کنم، ولی قیمت دلار و طلا رو دیدم گفتم ولش کن…حداقل یه غذا بخورم🫠

آدم برفی شدم⛄️❄️

کارای بد رو راحت تر میبخشم تا حرفای بد. همش اینجوریم که اون آدم چطوری تونست با من انقدر بی رحمانه حرف بزنه؟ چطوری تونست اون حرفا رو بزنه؟ پیش خودش حتی یک لحظه فکر نکرد حرفاش مثل چاقوی داغ میشینه وسط سینه؟

یه روز یه نفر بهت حس ناکافی بودن میده، از اون به بعد هرچقدر هم که دوستات، خانوادت و غریبه و آشنا ازت تعریف کنن بازم نمیتونی خودتو کافی بدونی…

فقط میدونم حتی نفس کشیدن هم بعضی وقتا میتونه سخت ترین کار دنیا باشه🫠

باشد که رهـا باشیم از رنجی که، به قولِ شاملو: از آنِ مـا نیست...

بله ما دوام می‌آوریم و استوار هستیم؛ اما قسم می‌خورم که در عین استقامت، خسته‌ترین مردم دنیاییم.

امیدوارم روزی اگه همه چی درست شد هنوز درونمون شور و ذوقی واسه زندگی کردن مونده باشه🫠

ما پیرترین بیست و چند ساله های این دنیاییم.

ما مردمان خاورمیانه، مردمانی بودیم که به چیزی بیشتر از عشق نیاز داشتیم. ما اول باید آرامش، آزادی و عدالت را به دست می‌آوردیم و با آنها می‌زیستیم و بعد، اگر مجالی ماند به سراغ عشق می‌رفتیم…

همه میگن این روز‌اهم میگذره؛ خب معلومه که میگذره، ولی نباید پنج شیش تا خاطره‌ی خوب هم این وسط تجربه کنیم؟ همش باید بدبختی و درد و غم باشه؟؟؟

حد وسطم رو یه جایی بین «بودن با آدم‌ها» و «پناه بردن به تنهایی» گم کردم… نه شلوغی حالمو جا میاره، نه سکوت خونه آرومم میکنه. نه انرژی توضیح دادن دارم، نه حوصله قورت دادن حرف‌هامو… انگار بعضی روزها فقط از کنار زندگی رد می‌شم، بدون اینکه واقعاً توش حضور داشته باشم🫠