خیلی برام سخته تمرین اینکه واکنش اضافه نشون ندم، دلم الکی نسوزه، خیلی وقتا می‌فهمم می‌تونم کمک کنم، بعد احساس وظیفه می‌کنم که باید کمک کنم، و بلاک کردن خودم و هیچ واکنشی نداشتن سخته.

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

من بمیرم جای جوان ناکتم باید بزنن جوان سه‌کام.

چشمات، چشمای تو قرمزن، نئشه‌ای، نئشه از بوی من از خاکستر شدن، نترس، بیا، میون شعله‌های من

داشتم تو کوچه قدم می‌زدم که یهو یکی نوار بهداشتی مصرف‌شده‌ی لوله‌شده‌شو از پنجره انداخت تو پیاده‌رو، واقعاً چرا خب؟ دو روزه بهش فکر می‌کنم. از اونا که آشغال رو با پلاستیک به صورت موشک هوا به زمین می‌ندازن تو کوچه انتظاری نیست، ولی این دیگه خیلی عجیب بود.

می‌ترسی؛ چون نسبت به سال‌های زندگی‌ات خیلی زود شعله‌های درخشان شوق و بی‌حسیِ سرد ناامیدی را چشیده‌ای و حالا نمی‌دانی با باقی عمرت چه کنی.

دقیقاً دو روز پیش یاد یه آدم مشتی‌ای افتادم که هم‌سن خودمه، دایی یکی از دوستام تو اردبیل، امروز صبح با خبر مرگش مواجه شدم. هعی. واسه تو خیلی زود بود که.

هیچوقت برای شنیدن یه خبر بد، وقت مناسبی نیست. هیچوقت برای افتادن یه اتفاق بد هم وقت مناسبی نیست.

وَ... اگر جویای احوال منی؛ من سخت غمگینم و اگر از سر تکلیف می‌پرسی من خوبم...

دلم میخواد یه نامه برای همه دوستام بفرستم «ببخشید خبری ازتون نمیگیرم و نیستم؛ راستش خودمم نمی‌دونم کجام. فقط توی یه چاه غم و تنهایی گیر افتادم که نمی‌خوام شما رو هم بکشم داخل»

از یه جایی به بعد دیگه زندگی نه خوشگلیاشو داره، نه زشتیاشو، هیچی نداره.

بابام هم دقیقاً همینطوری حرفامو گوش میده.

از دیروز که با هم حرف زدیم، همه‌ش به این فکر می‌کنم که نکنه خودم دارم گسلایت می‌کنم و خودم هم خبرم نیست؟

انگار یه سنگ بزرگ روی قفسه ی سینه ام هست.

کل شب، تو خواب، با دمپایی تو راه مدرسه بودم، یه جایی که آروم گرفتم و خوابیدم، با بارش آب روی صورتم بیدار شدم، دیدم یکی داره رو صورتم می‌شاشه، یکی هم نبود چند نفر بودن، از این خواب هم پریدم.

تنها در ایران بوق زدن اکت سیاسی حساب میشه.