“𝑰𝒔 𝒐𝒏𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒆𝒂𝒌 , 𝒄𝒉𝒐𝒐𝒔𝒆 𝒑𝒆𝒂𝒄𝒆 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒗𝒊𝒐𝒍𝒆𝒏𝒄𝒆” ︻╦╤─ ҉ -

❝ᴛᴇʟʟ ᴍᴇ ᴏғғ ᴀɴᴅ ʟᴏᴄᴋ ᴍᴇ ᴜᴘ. ɪ'ᴠᴇ ʙᴇᴇɴ ᴀ ʙᴀᴅ ᴀᴜᴛᴏʙᴏᴛs❞ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

เขากรอกตาและกระแทกลมหายใจออกมา มองนิ้วที่มาสัมผัสแก้มเขาก่อนจะฉงนใจ เมื่อโทนเสียงและคำพูดของอีกฝ่ายนั่นฟังดูแปลกไป “ ไอ้ขาว ?? ตัดมือ..? ” “ นี่ .. เจ้า กับ ข้าน่ะ ..” “ ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด เราคงไม่ได้มาจากเส้นเวลาเดียวกัน..เรื่องบางเรื่องที่เจ้ารู้..ข้าไม่ได้รู้ด้วยหรอกนะ..”

เขาพยายามจะดึงกลับ แต่เสียก่อนที่เขาจะทำอะไรต่อเขากลับปล่อยเพราะความเจ็บจากแรงทุบ ❝ !!-- ❞ เขาพยายามที่จะพุ่งเข้าไปคว้าแต่ไม่ทันการ อีกฝ่ายกลับหนีไปจากเขาเสียแล้ว แต่เขาตัดสินใจที่จะไม่ตามไปเพียงแค่ส่งเสียงกร่นในคออย่างไม่สบอารมณ์ ❝ แม่ง.... ❞

ขณะที่เขากำลังทำความสะอาดเครื่องมืออยู่ด้านในคลินิกก็ได้เสียงเคาะดังๆจึงรีบไปเปิดประตูคลินิก เขาก็ต้องตกใจจนอุปกรณ์แถบหล่นจากมือ เมื่อเห็นสภาพอีกฝ่าย “ ดริฟ— หมายถึง- เดรดล็อก!? เข้ามาๆ!” เขารีบพาตัวอีกฝ่ายเข้าไปด้านใน

เขาก้าวเท้าถอยหลังเล็กน้อยขณะหลีกทางพลางขมวดคิ้วก่อนจะเดินตามไปที่แท่นรีชาร์จ เขาทำการตรวจดูร่างที่อยู่บนแท่นและเร่งมือรักษาให้ไวได้มากที่สุดเนื่องจากร่างนี้ก็เสียเอนเนอร์จอนไปมากและเมคที่นั่งอยู่ข้างๆก็เช่นกัน “ จะไม่บอกหน่อยหรอ ว่าโดนอะไรกันมา ?...”

เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าที่ต่อ เขาทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาร่างบนแท่นนั่นให้อยู่ในอาการคงที่ได้ และแน่นอนเขาทำมันสำเร็จ แต่ที่เขาห่วงตอนนี้คือเวลาที่ใช้ไปมาก ก่อนจะรีบหันไปหาอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ “ เจ้าลุกไหวมั้ย? ” เขาค่อยๆประคองอีกฝ่ายให้ขึ้นมานั่งบนแท่นรีชาร์จ

“ ขอบคุณสำหรับคำตอบ เดรดล็อก ” เขากล่าวเสียงเรียบแต่ปนไปด้วยความประชดประชันกลับอีกฝ่าย เขาช้อนมืออีกฝ่ายที่กุมแผลอยู่ออกและเริ่มทำการรักษาอีกฝ่ายในทันที เครื่องมือค่อยๆจรดลงเชื่อมรอยแผลให้สมานเข้าหากันพลางจับโคมไฟให้เคลื่อนมาส่องที่แผล

สองมือของเขาชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ลงมือทำหน้าที่ต่อขณะตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายกล่าว “ งั้นหรอ .. ” เมื่อเชื่อมบาดแผลถูกยิงที่หน้าท้องอรกฝ่ายเรียบร้อยแล้วเขาก็มาทำการรักษาที่แขนที่เกือบจะขาดนั่นต่อ เขาหยิบแทงเหล็กขนาดไม่ใหญ่มากมาทำการดามอีกฝ่ายเอาไว้ “ เป็นแบบนี้ประจำหรือเปล่า..?”

“ พูดอะไรแบบนั่น ..” เขาเอ่ยขึ้นอย่างฉงนใจหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ขณะทำการเชื่อมสายเคเบิ้ลแขนที่ได้ขาดออกจากตัวให้เข้าหากัน “ นายไม่ได้เป็นภาระฉัน ” เรียวนิ้วจับใต้สายของอีกฝ่ายอย่างเบามือ “ ถ้ามันไม่เกิดขึ้นอีกก็ดีต่อตัวนาย ..”

“ เปล่า.. ไม่ได้วุ่นวายนักหรอก..” เสียงเรียบพูดขึ้นตอบอีกฝ่าย ขณะที่เขาทำการเชื่อมแขนที่เสียหายของอีกฝ่ายกลับเข้าที่ได้ “ แต่ข้ามองว่า แบบนี้ข้าเข้าถึงคนไข้ได้ง่ายกว่าการอยู่ที่โรงพยาบาลใหญ่..” เขาเอ่ยต่อขณะเก็บงานที่ช่วงใต้วงแขน หัวไหล่จุดเชื่อมแขนของอีกฝ่ายอย่างประณีต

เขาประกอบชิ้นส่วนที่ทำขึ้นใหม่จากแม่พิมพ์และเรียงเส้นวงจรนิ้วของเดรดล็อกใหม่ เขาทำทุกขั้นตอนอย่างประณีตเพื่อมันให้สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพต่ออีกฝ่ายมากที่สุด ก่อนจะหันกลับมาหาอีกฝ่ายพร้อมนิ้วใหม่ของเมคในมือเขา “ เจ้าควรพักฟื้นอยู่นี้สักพักนะ .. ”

เขาพยักหน้าพลางประกอบนิ้วนางเข้ากลับให้ที่มืออีกฝ่ายเชื่อมอย่างเรียบเนียนเหมือนใหม่ “ แน่ใจสิ .. ก็ไม่ทำไม แค่อาการของเจ้ายังไม่ค่อยดีนัก ” “ แขนของเจ้าควรได้รับเวลาในการคุ้นชิ้นกับชิ้นส่วนใหม่ เพื่อนเจ้าเองก็เช่นกันยิ่งหนักเลย ”

เขาพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับแสดงถึงความเข้าใจเหตุผลของอีกฝ่าย “ ข้าเข้าใจแล้ว.. งั้นตลอดเวลาที่อยู่นี้ก็โปรดพักให้เต็มที่ ”