เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมาหาอีกฝ่ายด้วยใบหน้าตกใจ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะรั้งตนไว้ก่อนเขาจะอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง “ ข้า...ข้าแค่อยากขอโทษทุกอย่าง...และข้าน่าจะหางานแบบที่เจ้าว่า ” “ ความจริงมันถูกแล้วที่เจ้าจะไม่ยินดี แต่ข้าเลือกมันไม่ได้...ข้าแค่ต้องเอาตัวรอด.... ”

เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นมือที่เอื้อมขึ้นมาแตะ เค้าจับมือที่อยู่บนบ่าตนพลางพยักหน้าขอบคุณ “ มันไม่เสียเปล่า...มีแต่ข้าที่ทำมันผิดทาง แร็ทเช็ท ” ก่อนเขาจะค่อยๆหยิบมันออกด้วยความรู้สึกผิด “ ข้า- ขอบคุณจริงๆ... แต่คาดว่าเทอร์มอยล์อาจจะกำลังเรียกตัวข้าอยู่... ”

เขาพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับว่าเข้าใจที่อีกฝ่ายกล่าวก่อนเอ่ยขึ้น “ เข้าใจแล้ว .. แต่รู้ว่าอย่างหนึ่งก่อนที่เจ้าจะไป ” “ เจ้าคงจำที่ข้าเคยพูดไว้กับเจ้าได้.. ” “ ข้าขอยืนยันคำเดิม .. ข้ายังคงเห็นความพิเศษในตัวเจ้า เจ้าไม่จำเป็นจะต้องยึดว่าพิสูจน์ให้ข้าเห็น ” +

สองขาค่อยๆก้าวกระเผลกเข้าไปเมื่อเขาเห็นว่าแร็ทเช็ทเดินมาเปิดประตูให้ มือหนาจับไหล่อีกฝ่ายผลักให้ออกไปให้พ้นทางด้วยความเกะกะ “ หลีก- ข้าเดินเองได้... ” เขากัดฟันขณะหามร่างของสหายและจับยกขึ้นให้มันนอนบนแท่น ก่อนเขาจะทรุดนั่งลงข้างแท่น

ร่างบนแท่นนั้นอาการค่อนข้างสาหัส ถูกทุบจนขยับไม่ได้ ขาหายไปและมีรอยแท่งเหล็กเสียบที่ข้างตัว ในขณะที่เจ้าตัวคนนั่งอยู่ข้างๆถูกยิงที่ลำตัวจนเป็นแผลใหญ่และนิ้วมือข้างซ้ายขาดไปบางส่วน แขนเกือบจะขาดด้วย “ ไม่...ข้าไม่อยากพูดถึง ก็แค่...ชีวิตพวกคอน ”

เขานั่งกุมแผลของตัวเองอยู่ครู่ใหญ่จนพบว่าเอนเนอร์จอนมันหยุดไหลไปแล้ว ก่อนเขาจะพยักหน้าเบาๆ เมื่อเดธล็อคนั่งลงเขากระเถิบตัวขึ้นมานอนแล้วมองขึ้นไปยังแร็ทเช็ท “ ลุกไม่ไหวข้าคงไม่แบกไอ้นั่นจนมาถึงนี่หรอกหมอ... ”

เขานอนนิ่งๆมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆซ่อมแผลตนก่อนจะเลื่อนลงมามองมือนั้นที่เคลื่อนไปมาอย่างชำนาญ “ ....ที่จริงแล้วข้าแค่ไปทะเลาะกับกลุ่มในเดธเอ็น.... ข้ากับเจ้านั่นที่มากันแค่สองคนเลยสภาพแบบนี้ ” เขาตัดสินใจพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ คงจะดีถ้าบอกอีกฝ่าย

เขาปล่อยให้อีกฝ่ายทำไป ก่อนเขาจึงกัดฟันตอนที่รู้สึกแสบแปล๊บๆเมื่ออีกฝ่ายดามแขนตน “ ก็ ไม่...แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ” “ ....ขอโทษที่เป็นภาระให้ละกัน ”

เขานอนนิ่งแล้วมองอีกฝ่าย เมื่อได้รับคำตอบ ออพติกส์ของเขาค้างอยู่ที่ใบหน้าของหมอก่อนเขาจะยิ้มให้โโดยไม่รู้ตัว “ ข้าเริ่มสงสัยว่าทำไมเจ้าถึงทำงานกับโอไรออน เจ้าน่าจะไปอยู่โรงพยาบาลใหญ่... ” “ ที่นั่นวุ่นวายหรอ ”

เขาพยักหน้าฟังคำตอบนั้นก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วขมวดคิัว “ ทั้งที่มีแต่พวกคอนหรือพวกจรจัดน่ะนะ ถ้าไม่ใช่ข้ามาที่นี่ ที่นี่ก็คงเละไปแล้ว ” “ เจ้าน่าจะเลือกรับคนไข้บ้างก่อนจะมีปัญหากับอะไรไปเรื่อย ”

เขาอึ้งกับคำตอบนั้นไปครู่หนึ่งพลางมองอีกฝ่ายที่หันหลังไปทำนิ้วมือของเขาที่โต๊ะ ก่อนเขาจะค่อยๆลุกขึ้นแล้วหันมองสหายของตน เจ้านั่นยังไม่ตื่น... “ ..... ” คำพูดของแร็ทเช็ททำให้เขาพูดอะไรไม่ถูกเลยเงียบและพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจสิ่งที่ดีฝ่ายจะพูด

เขานั่งรอเงียบๆระหว่างหันไปเอาเท้าสะกิดไอ้เพื่อนของเขาที่มันฟื้นแล้วก่อนจะหันกลับมา “ พักหรอ ที่นี่? ” เขาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจก่อนจะหันมองนิ้วของตัวเอง เขายื่นมือของตัวเองให้ “ เจ้าแน่ใจหรอ ทำไม? ”

เขาหันกลับมาที่เพื่อนของเขาระหว่างปล่อยให้แร็ทเช็ทต่อนิ้ว แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ เข้าใจแล้ว...แต่ข้ามีงานที่ต้องทำมากกว่าอยู่ที่นี่ ” “ เพราะงั้นถ้าพวกข้าไหวกันแล้วเราจะกลับไปที่ยานของเราเอง...ขอบคุณเจ้าที่ให้ที่พัก ”

เขาพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบรับแสดงถึงความเข้าใจเหตุผลของอีกฝ่าย “ ข้าเข้าใจแล้ว.. งั้นตลอดเวลาที่อยู่นี้ก็โปรดพักให้เต็มที่ ”

❝It's the Primes' Speech Day! I'd like to hear it especially from Megatronus Prime✨❞