[آن‌چه معتبر است رنج آدم‌هاست؛ نه علتش.]

[نگو تقوای ما، تسلیم و ایثاره]

زندگی، استعاری‌تر می‌شود و آدمی، الکن‌تر، مات‌تر، متأسف‌تر.. آدم توی آینه می‌گفت؛

سال لحظات نفس‌گیرِ مواجهه با هر آن‌چه که در باور نمی‌گنجید؛ سال لحظاتِ اشک‌زا، سال ثانیه‌های لبخند، سالِ آموختن‌؛ با این‌همه اما ۱۴۰۲، سال «بُهت» بود..

دور باد از جان‌تان یأس. نوروز مبارک🌱

و در نهایت، خواهی فهمید که ضرورت، اغلب از بیهودگی نمی‌کاهد.

آدمی رفته‌رفته درست‌ترین روانکاو خود می‌شود؛ اقرار و انکار و اصرار را تمییز می‌دهد، بازمی‌شناسد، و نائل به خِردِ خویشتن می‌شود. تنها کافی‌ست به خودش زمان دهد و حوصله کند.. بسیار حوصله کند.. آدم توی آینه می‌گفت؛

صداها هولناک، فضا پر از جزئیات و‌ چه عجیب که فراموشیِ این‌همه، از منِ همواره جزئی‌نگر بعید بود. از میان تمام این‌ها اما تنها یک چیز اهمیت داشت؛ «سرما»! و این جزئی‌ترین و حیاتی‌ترین دغدغه‌ی جهانم بود. آه ای آدمی‌زاد..

واحیرتا که آدمی، به چه جراحت‌ها و در پی‌اش، به چه مرهم‌های ناخوانده‌ای که مبتلا و محتاج نمی‌شود..

Do you remember when you joined X? I do! #MyXAnniversary اعداد، شاهدان تاریخند.

نیک که بنگری، خواهی دانست که آدمی، هرگز حقیقتا نمی‌رسد؛ به هیچ چیز، به هیچ کجا.

حلقه‌ی توبه گر امروز چو زُهاد زنم خازن میکده فردا نکند در بازم حضرت حافظ (تفأل)

هنوز به درستی نمی‌دانم که آن‌چه دلداری‌های غیرمستقیم در من می‌آفریند، خشم است یا آرامش؟ نه از این رو که مرز این دو قابل تشخیص نیست؛ بلکه از آن رو، که آدمی گاهی در مواجهات، خود را با همین صراحت در درک احساس خویش ناتوان می‌یابد..

دیالکتیکی نفس‌گیر بین‌ دو «من» در درونم برپاست؛ یکی در قامت تراپیست،روانکاو،دوست،رفیق، سردی‌گرمی‌چشیده،ریش‌سفید،بزرگتر، و دیگری، مستأصلی که گاه گوش می‌سپارد، گاه طغیان می‌کند و گاه زل می‌زند به منِ دیگرش؛ گاه غریبانه،گاه همدلانه،که نه به قدرکافی متقاعد است و نه خردورزانه ناموافق.

که حتی بیزار بودن نیز، گاه حوصله‌ای می‌طلبد، ورای توان آدمی.. آدم توی آینه می‌گفت؛

در حالی‌که با تردید به آن‌چه زیسته بود نگاه می‌کرد، با خود می‌اندیشید که آیا «معجزه‌ی ناتمام» حقیقت دارد، یا مفهومی تماماً ساخته‌ی ذهن، متناقض و غیرحقیقی‌ست؟

[آدمی رفته‌رفته سزاوار سرنوشت خویش می‌شود.]

… که آدمی به خود قول «تجربه» می‌دهد؛ حتی در بوران زمان‌های فروبلعنده..

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را حضرت حافظ نوروز مبارک.

توسط هیچ‌چیز قدرتمندتر از زمان، به بند کشیده نمی‌شود آدمی. در رکابش و در خدمتش؛ بی که بداند..