Toprak, içine aldığı her şey eksiltiyor içine giren bütün bedenleri çürütüyor. Ama hiçbir toprak, insanın bu dünyada bıraktığı izleri çürütemiyor.

“Bu kadar kötünün arasında Allah'ın ipine sarılarak sağlam duracaksın.”

İnsan her gece dağılıp tuhaf bir güçle her sabah yeniden toparlanır. Sonrasında hiçbir şey olmamış gibi işe, okula, sokaklara dağılır. O büyük dertleri ve emaneti, dağların değil insanın kabul etmesi de bu yüzden. İnsan, her şeye rağmen tuhaf bir güçle yaşar, direnir ve sürdürür.

İhtiyacım olduğu gibi sevildiğimde sakinleştim. İhtiyacım olduğu gibi kendimi beğenip sevebildiğimde dengeye geldim. Hayatla kavgayı bırakıp çocuk gibi inatlaşmaktan vazgeçtiğimde dinginleştim. Ebeveynlerimi suçlamayı bıraktığımda özgürleştim. Bazı şeylerin kiliti elimizde, bazı

“eğer hayatın rutinse, Allah seni nimetleriyle, nimetlendirmeye devam ediyor demektir.”

her şeyin mi yarım kaldı, yoksa yarım kalana her şeyinmiş anlamını sen mi yükledin.

Merhametin en müşfik hali: Yarayı kendinden tanıyanın merhameti. O yaralıyı, kendi yarasından bilir. Aynı izler, aynı sesler, aynı yalnızlıklara rastlar öteki’nde. Merhametin en rakik, en nahif, en latif halidir. Orda hiçbir kötü his yoktur, koca bir kucak vardır sadece.

Öz bakım, sadece krem sürmek değildir. Her soruya cevap vermemek, her merakı doyurmamak, özelini anlatmamak da bir özbakımdır. Çünkü... Korunmayan bir ruh, güzelleşemez

Namaz, insana öyle bir düzen sağlıyor ki, bunu başka hiçbir şeyde bulmak mümkün değil. Durup düşünmek, silkelenmek ve ne olursa olsun O’na dönmek, insana şifâ veriyor. Günde beş vakit huzuruna çıkmamız için bize fırsat tanıyor; günahlarımıza ve hatalarımıza rağmen… Biri bizi

John Berger’ın çok sevdiğim bir sözü var, “Kelime dağarcığımız çok fakir olduğu için hayatta başımıza gelen pek çok şey isimsiz kalır,” der. Edebiyat bize bunun için lazımdır. Dilsiz ve kelimesiz kalan şeylere bir isim verebilmek için. Anlamak için.

Birçok insan, Allah’ın sevgisini hayatındaki kolaylığıyla ölçüyor. Hayatı yolundaysa “Allah beni seviyor.” diyor, sıkıntıdaysa, kalbi daralıyorsa “Demek ki Allah beni unuttu, beni sevmiyor.” sanıyor. Oysa bu, çok büyük bir yanılgıdır. Çünkü Rabbimiz buyurur: “İman ettik demekle

kemal sayar’ın da dediği gibi, ‘bize hiçbir şey sormayan insanlar, uzaklaştığımız insanlardır. bizden yeni şeyler çıkaracak kadar çok dinleyen, söylemediğimiz şeyleri bile duyanlar, ömür boyu tutunduklarımızdır.’

Kur’an’da psikolojiye dair çok dikkat çekici ayetler var. İnsanın ruhunu, korkularını, umutlarını ve sabır sınavlarını öyle incelikle anlatıyor ki modern psikoloji kitaplarıyla kıyaslayınca insan hayrete düşüyor. Birkaçını sizlerle paylaşmak istiyorum.

allah, iyi niyetli ve temiz kalpli insanların karşısına kendilerine benzeyen güzellikleri çıkarır; iyi insanları ve güzel anları.. çünkü insanın samimi niyeti, ona iyilik olarak geri döner. ayette geçtiği gibi: "allah, kalplerinizde bir hayır olduğunu bilirse, size hayır verir."