เข้ามหาลัยดีใจ 2 วัน -วันติด -วันจบ

My type ;

ตอนเด็กสนิทกับเพื่อนแถวบ้านมาก เลิกเรียน วันหยุด ปิดเทอม อยู่ด้วยกันตลอด กินข้าว ดูการ์ตูน เล่น ตีกันอยู่แบบนั้นทุกวัน ถึงทุกวันนี้จะไม่ได้พูดคุยหรือติดต่อกันแล้ว แต่ดีใจมากจริง ๆ ที่ช่วงชีวิตนั้นมีเพื่อนให้เล่นแถวบ้าน อารมณ์เหมือนชินจัง โนบิตะ แบบนั้นเลย เป็นวัยเด้กที่น่ารักดี

ไม่ชอบตอนรู้สึกหน่วงๆ ไม่มีเหตุผล

อาการโดดเดี่ยวลึกๆในใจนี่น่ากลัวเหมือนกัน ทั้งๆที่มีคนอยู่รอบตัวมากมาย ทั้งๆที่ถูกรักตั้งขนาดนั้น ทั้งๆที่มีช่วงเวลาที่หัวเราะและยิ้มกว้าง แต่ยังมีความสุขไม่สุดหัวใจสักที ทำยังไงก็ไม่หาย what’s wrong with my heart

ไม่ชินกับการไม่มีเธอ

ความคิดถึง มักส่งเสียงเรียก ยามค่ำคืน

ไม่ว่าเขาจะไปเติบโตในใจใคร กูก็ยังหวังดีกับเขาเสมอ

นอนมองเพดานแล้วน้ำตาไหล ถึงรู้ว่าในใจโคตรเหนื่อยเลย

เสียค่าสกินแคร์ไปมากมาย แต่กลางคืนไม่นอน

จริง!!!! 5555555555555555555555555

สาหัสตั้งแต่ต้นปี

เทอพุดได้ไงว่าไม่รัก เทอพุดได้ไง ล้อเล่นเค้าก้เสียใจนะ

“เซฟโซนที่ดีที่สุดคือการไม่คาดหวัง” คือจริงที่สุดแล้ว เพราะยิ่งคาดหวังยิ่งแตกสลาย ต้องกลับมากอดตัวเองเหมือนทุกครั้ง

แด่ปี 2024 :

กุ ทุกๆวัน