«به هر پهلو که غلطم نالهٔ زخمی به گوش آید»

خاکسترم را باد برد…

چرا نمیری از قلبم؟!

که حالِ غَرقه در دریا، نداند خُفته بر ساحل

از پسش برمیای

اگر تمومش کنم چی!؟

زیر گنبد کبود، یکی بود، هزارهزار نبودند.

دارم خفه می‌شم… تو تمام این روزها، هیچ کلمه‌ای پیدا نکردم که بتونه این‌همه درد و غم رو به دوش بکشه…

دیوونه شدم انگار یک ماهه دارم صدای داد و فریاد و گریه و تیراندازی می‌شنوم… میرم پشت پنجره، هیچ خبری نیست…

شجریان داره می‌خونه: «صدهزاران گُل شکفت و بانگ مرغی برنخاست...»

«ولی چیز چندانی از آن روزها نگفتم. آدمی فقط می‌تواند چیزی را وصف کند که تاب به خاطر سپردنش را دارد. نمی‌توانی ضربات چکشی را توصیف کنی که مغزت را متلاشی می‌کند.» - زیر تیغِ ستارهٔ جبار؛ هدا مارگولیوس کووالی، فارسیِ علیرضا کیوانی‌نژاد.

آخ من بمیرم برای دلِ مادرت…

پرنده‌م صبح مرد جفتش نشسته کنارش و سرش رو فرو کرده بین پراش… از صبح دارم اشک می‌ریزم از وقتی این صحنه رو دیدم فقط یک تصویر تو سرم نقش بسته و هی تکرار می‌شه… هی تکرار می‌شه… هیچ کدوممون دلمون نمیاد از هم جداشون کنیم شما چطور دلتون اومد این همه جان رو از هم جدا کنید؟!

آخ من بمیرم از این غم‌ که مادری نیست برات گریه کنه…

این روزها در ایران هر کسی از سر خاکِ یکی برمی‌گردد. • اسماعیل فصیح؛ از کتاب زمستان ۶۲

پست جدید میلاد کی‌مرام : 40 روز گذشت، 40 ماه و 40 سال هم بگذره این غم تموم شدنی نیست. خدایا باعث و بانی این خونخواری، درد، غم و حال بد مردم ایران و هر چیزی که هست و هر شخصی که هست در هر مقامی که هست از روی کره خاکی محو کن. نمیریم خفت و عذابشو ببینیم‌.

می‌بینی؟ می‌بینی اونجارو؟ مامان اون زیر خوابیده‌ها…

۱۰ سال فقط؟!

ده سال میتونستم با مامانم باشم؟! بقیه‌ش تو زندانِ زندگی بمونم .... چی گفتی تو #ایلیا جان!!! چه آتیشی انداختی به زندان زندگی همه ما

هربار از خودم می‌پرسم چطوری باید بلند شم دوباره! ولی انجامش میدم بالاخره و باز دفعه‌ی بعدی هست. نمی‌خوام مرده باشم… یا هرچی که اسمش هست…