İçimde her şeyi gözleri dolu dolu kabullenen bir kız çocuğu var, Dışımda ise buz gibi bir kadın...

Bir dal kurur insanın gönlünde. Sonra hiç bir rüzgar ilgilendirmez artık; Olanı, olmayanı, olmakta olanı... Dört duvarım yok kapım yok bacam yok...

Bugün 7 gün oldu tamı tamına 7 gün... Sonra ne mi olacak gün ay, ay yıl olacak... Ben yokluğuna alışacak mıyım konuş benimle...

Ölüm, hayatın en sessiz gerçeğidir. Bir son gibi görünür ama aslında dönüşümün adıdır. Beden gider, izler kalır; nefes biter, hatıralar sürer. Ölüm, son değil; bir geçittir. "¹⁷.⁰⁹.²⁰²⁵"

Acı zamanla geçer mi bilmiyorum ama şu sıralar zaman sadece acıyla geçiyor...

Aniden gelen o his ... 'O artık hayatımda yok.'

“ölenler ölümü bilmez, ölüm kalanların hikayesidir.” .

İnsan, acısıyla tek başına kalmayı ve kaçma isteğinin üstesinden nasıl gelineceğini öğrendiğinde, öğrenecek çok az şeyi kalmıştır...

“belli etmiyorsun ama tuhaf bir yarayla acı çekiyor senin bedenin.”

İyiyim.

Ölüm çok gerçek değil mi? Birisi var, sonra yok. Hiç olmamış gibi gidiyor. Bunun tarifi yok ... Zaman iyileştirir diyorlar. Ama bazı yaralar kabuk bağlamayı reddeder... Sen benim kabuk bağlamayacak olan yaramsın...

Bazı şeyleri çok acı bir şekilde öğrendim. Öyle bir acı ki her geçen gün biraz daha eksiliyorum...

Tarihinde akışını değiştiren bazı günler var... ¹⁷⁰⁹²⁰²⁵

“kaç aydır yaşamıyorum; sadece bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum...”

Allah'ım ben onun yokluğuna alışamadım daha ...

Bazı günler takvimde durmaz, kalpte kalır. Benim için Çarşamba öyle bir gün. Zaman orada durdu, ben devam edemedim. Her Çarşamba geldiğinde sanki o anı yeniden yaşıyorum aynı hava, aynı sessizlik, aynı eksilme...

Bıraktım artık acımak isteyen her yaram acısın , Nasıl olsa öldürmüyor...

Hatırladığımda içimde bir şey sessizce çöküyor. Kimse fark etmiyor, ben bile bazen adını koyamıyorum. Sadece ağırlaşıyorum. Nefes almak zorlaşıyor. Toparlanmaya çalıştıkça daha çok dağılıyorum çünkü bazı insanlar hatırlanınca insanı olduğu yerden söküyor.