イシュタルにだけ容赦ないドゥ

แลเห็นสีหน้าของนางเทวาตนหนึ่ง, ช่างน่าหัวร่อ (c" ತ,_ತ) เช่นนี้ ฝ่ามือเลื่อนขึ้นปิดป้องริมฝีปาก มิดีเลย มิดี, ขืนนางรู้เข้าว่าหัวเราะ ดวงหน้าที่คุ้นตานั่นมิย่นเสียเป็นกระดาษเลยหรือ

“ อุ๊ยแหม 〜 กำลังพูดถึงตัวเองอยู่หรือจ๊ะ แม่คุณ “ อิชทาร์หัวเราะคิก, ปลายนิ้วม้วนเกศาดำขลับอย่างยียวนพลันทอดกายบนนาวาสวรรค์ เทวีแห่งความรัก แม้จะมิเคยสนทนากันมาก่อนแต่ช่างน่าสนใจ, หากได้จับคู่กันก่อเรื่องคงเป็นสีสันมิใช่น้อย เอาเถอะ — รู้จักไว้ก็มิได้เสียหายอันใด

เทพีแห่งความงามอึ้งกิมกี่, นอกจาก -เจ้าตู้ทอง- นั่นเพิ่งจะถูกผู้อื่นเมินเป็นครั้งแรกนี่แล " ด- เดี๋ยวก่อนสิยะ ! อย่าทำเป็นเมินข้านะ ! " อิชทาร์ตวาดแว้ดเมื่อคู่สนทนาหันไปสนใจสิ่งอื่น ... ยอมได้เสียที่ไหนกัน ! ? " กลับมาฟังกันก่อนไม่ได้หรือไงเล่า เจ้าน่ะ ! นี่ ! "

เทพีหลบกายหาที่กำบัง, อีกมินานจะต้องมีข้าวของลอยมาจาก -แลนเซอร์- ผู้หนึ่งเป็นแน่ " อยากจะโผล่ก็โผล่นะยะ เจ้าน่ะ ... " มิมีทางเลือกอื่นนอกจากลี้ภัย, ไม่ขอกลับบัลลังก์วีรชนด้วยน้ำมือเจ้าตุ๊กตานั่น -เด็ดขาด- ... ไม่เอาด้วยหรอก นางยังอยากออกไปเที่ยวเล่นอยู่นะ ! ?

"อะไรกัน ละครน้ำเน่าจบแล้วเหรอ" อัลเตอร์หนุ่มทำหน้าเซ็งออกมาในขณะที่โยนข้าวโพดคั่วเข้าปาก ในขณะที่เอนหลังพิงกับเก้าอี้จนแทบจะไหลลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว

" หา ... ! ? อ- อะแฮ่ม — " กระแอมเพื่อปรับอารมณ์ ถือวิสาสะจับจองที่นั่งฝั่งตรงข้ามเป็นของตน " ไหน ๆ ก็ได้เจอเทพีเหมือนกันแล้วนี่ ... มินึกอยากสนทนากันสักหน่อยหรือไง ? " แก้วตาทับทิมหลุบมองเค้กบนโต๊ะ, ได้แต่นึกสงสัย มันอร่อยนักหรือจึงดูสำราญรมณ์ได้ปานนั้น

Sometimes fate can be so cruel and painful. Sometimes the world can seem lost. Your past, your memories— are now not yours alone. From now on, I will laugh and cry with you. You are my family since the moment you held my hands. It is a destiny we share together, remember?

นัยเนตรทับทิมกะพริบปริบ, แลเห็นตัวนางเอง -อีกคนหนึ่ง- อยู่มิไกลจึงชะงักงันไปโดยปริยาย “ หา ... ! ? มีข้า- มิใช่สิ ... เจ้า ! ? ข้า ? “ ปลายนิ้วชี้สลับกับตนเอง, เส้นเกศาสีผิดแผก อีกทั้งกายายังเล็กกว่านางระดับหนึ่ง คงมิใช่เป็นแน่ “ โธ่ ! จะยังไงก็ช่าง — ยินดีต้อนรับก็แล้วกัน “

เทพีกลั้นหัวเราะ แลถูกใจสิ่งนี้มาก, ไว้จะหาเค้กมาให้ทีหลัง — ขอหัวเราะก่อนก็แล้วกัน

เทพีแห่งความงามเพียงคิด ตริตรองในใจ, เห็นทีคาลเดียแห่งนี้คงจะกลายเป็น -สมาพันธ์เทพี- ในอีกไม่กี่เพลาข้างหน้านี้แน่นอน

"ฉันอยากจะบอกว่า...สมาคมเทพีหน้าเหมือนจะดีกว่าค่ะ" ดูแต่ละองค์

”Love isn’t blind, it just only sees what matters.” ”But Love Exchanged with pain Like that, and you still want to love ?” ”pain” ”I hate painted in Love”

“ หืม 〜 เย็นแล้วสิ ... รู้สึกเหมือนยังมิได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักเท่าไหร่เลยนะ ตัวข้า “ แม้จะว่าออกไปเช่นนั้น แต่นางก็มิได้มีท่าทีรู้สึกผิดหรือจะขยับกายลุกออกจากนาวาสวรรค์แม้แต่น้อย เทพีจอมขี้เกียจ, ขอเพียงเป็นเรื่องเอ้อระเหยไร้แก่นสาร รับรองว่าอิชทาร์มิแพ้ผู้ใด

“ ... หา — มีเทพีโผล่มาอีกแล้วหรือนั่นน่ะ ! ? “ อิชทาร์นวดขมับ, เห็นทีคาลเดียได้กลายเป็นแหล่งชุมนุมเทพธิดาในสักวันหนึ่งเป็นแน่ “ ฮึ ... เอาเถอะ , ยินดีต้อนรับก็แล้วกันนะ แม่เทพีอะไรสักอย่างนั่น “ ว่าแล้วจึงกลับไปนอน - ขี้เกียจดั่งเคย

“ อะไรสักอย่างก็คืออะไรสักอย่างสิยะ ... คิดหยุมหยิมไปได้ “ ไหวไหล่เล็ก ๆ อย่างไม่ใส่ใจ, ไอ้เจ้า -ต้นกำเนิด- ที่ว่านั่นมีนิยามเช่นไรนางยังมิคิดอยากรู้เลยเสียด้วยซ้ำ

การเดินทางที่ดี เรื่องราวของการเดินทางมันขึ้นอยู่กับผู้เดินทาง ความสนุก ความสุข ความปิติยินดี ความโศกา ความเจ็บปวด ความโกรธา ทั้งหมดล้วนแล้วอยู่ที่และเป็นความรู้สึกของผู้เดินทางทั้งสิ้น ตราบที่รอยยิ้มและความตื้นตันใจอยู่ในเส้นทางนั้น ย่อมเป็นการเดินทางที่ดีมากเป็นแน่ +

“ น- นี่ ... ! จะมีแม่เทพีอวกาศนั่นเพิ่มขึ้นทุกวันเลยหรือไงยะ ! ? “ เหนื่อยจักต้อนรับ, อิชทาร์นวดขมับตนเองเบา ๆ พลางเอนกายลงนอนแนบนาวาสวรรค์ “ เอาเถอะ — มีคนเยอะก็ยิ่งครึกครื้น ... ยินดีต้อนรับล่ะ ? “

“ หา ... ! ? ข้าตาฝาดหรือข้าเห็นแม่เทพีนั่นโผล่มาใหม่กันน่ะ ? “ โฉมงามบึนริมฝีปากโค้งขึ้นอย่างขัดใจพลางปัด ๆ ฝ่ามือไล่อย่างมิใยดี “ ฮึ — ไม่ต้อนรับหรอกนะ, เชิญกลับยมโลกไปเลยย่ะ ! “

“ ไม่รู้ไม่ชี้ — ข้าก็มิอยากให้ยัยผีตายซากอย่างเจ้ามาว่าหรอกนะ ! “ เป็นน้องสาวแล้วจักทำไม หากในด้านความเท่าทันโลกภายนอก, อย่างไรเสียนางก็เหนือกว่าในทุกความหมาย “ แ - บ - ร่ —— ! “