الان که یکم از اوج داستان می‌گذره به خبر مرگ خانواده‌اش مشکوکم. خیلی روایتش باگ داره.

انقدر خوشی بر سرمان ریخته‌اند که فرصت شادی نداریم.

ادب اجازه نمیده دقیقا توضیح بدم چجوری وصل میشم.

رسیدیم به اونجای جنگ که دیگه ترسمونم ریخته، زندگی‌ رو زیر موشک ادامه میدیم و به خاک سیاه نشستن آخوند رو تماشا می‌کنیم.

اینجای تهران رو یه جوری می‌زنن که صدا قطع میشه ما استرس می‌گیریم.

عموها یه دو دقیقه آتش‌بس دادن، اومدم پیاده‌روی. حتی Orion هم وقتی تو نیستی زیباتره عزیزم.

الان که اتصالم به مو بنده می‌فهمم وقتی نت داخل قطع میشه، چقدر جو اینجا با این سیم‌کارت سفیدا غیر قابل تحمله.

اگه صدا و سیما رو نمی‌بینید به اطلاعتون برسونم که امروز جای حضرت آقا یه صندلی خالی گذاشته بودن با یه لیوان چایی کنارش. شعرا با صندلی خالی حرف می‌زدن و براش شعر می‌خوندن. یه بارم چاییش سرد شد، بردن یکی دیگه براش آوردن.

عمو بدفاز شده امشب.

صدای جنگنده یه جوری عادی شده که انگار موتوری داره از خیابون رد میشه.

ما شبا بلافاصله بعد صدای انفجار نمی‌خوابیم. صبر می‌کنیم نیم ساعت بعدش صدای پدافندی که تازه فعال شده میاد، یه دورم به اون می‌خندیدم بعد می‌خوابیم.

احتمالا پروسه‌ی تفکیک اجزای پیکرهای متلاشی زمان‌ زیادی برده.

من تازه وصل شدم. درسته میگن مهندس رو یه جوری زدن که خانواده‌اش حتی وقتی زیپ کاور جنازه‌ها رو باز می‌‌کنن نمی‌تونن تشخیص بدن باباشون کدومه؟

خیلی دوست دارم بدونم اونایی که چندتا رگباری پشت هم میزنه چیه. صداش خیلی جالبه.

کاش یه دو ساعت برقا رو قطع کنید ما این تن‌‌ ماهیا رو بخوریم. رو دستمون مونده.

ما زنده‌ایم و داریم التماس کردن اینا رو برای تو خیابون رفتن می‌بینیم. همونا که یه ماه پیش تهدیدمون می‌کردن که نریم تو خیابون. :) چه روزای قشنگی اسماعیل.

In هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد era.

به چه ذلتی افتادی محسن چاوشی. ببین زبون کثیف چه کفتارهایی به تحسین و ستایشت باز شده.

انفجارهای امشب یه جوری نیست؟ انگار صدا نداره فقط تصویر داره.

اگه B2 تو راهه که نخوابیم دیگه.