⠀ น่าแปลกใจที่ผลของควีนออกมาให้กับหญิงสาวที่หลงใหลไปกับสิ่งลี้ลับหรือเอาแต่สนใจแค่อัศวินอะไรนั่น แอนนี่ไม่ค่อยได้คุยกับเจ้าหล่อนบ่อยนัก อาจเพราะเป็นพวกพูดไม่ค่อยเยอะเหมือนกัน บรรยากาศมันเลยเดดแอร์ได้ง่าย “.. ยินดีด้วยล่ะมิคาสะ” Mikasa ⠀

"อัศวินรัตติกาล... นายกำลังหลบอยู่ในมุมมืดสินะ" หันมองรอบ ๆ เฝ้ารอการปรากฏตัวของเอเรน

งานพรอมก็คืองานพรอม มันไม่ได้มีอะไรมากมาย แต่สิ่งที่ทำให้มันพิเศษขึ้นมาคือความรู้สึกอันพรั่งพรูของวัยรุ่น ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่รออยู่ในอนาคตคืออะไร แต่มาร์โก้คิดว่าเขาจะจดจำช่วงเวลาของชีวิตวัยรุ่นเอาไว้ให้ขึ้นใจ เพราะคนเรามีวัยรุ่นแค่ครั้งเดียว

โชคดีที่ชุดเดรสรัดรูปสีดำเปิดข้างของแอนนี่ไม่ได้ยาวจนลากพื้น แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะสะดวกเลย ลำบากชะมัด ไหนจะรองเท้าส้นสูงอีก ไม่ชินเลยสักนิด การนั่งเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เธอตัดสินใจหาที่นั่งสงบๆพลางจับจี้สร้อยคอไปด้วย คนเยอะแบบนี้ประหม่าจริงๆ . . .

"ต่อไปนี้ต้องเผชิญโลกที่กว้างขึ้น เธออาจรู้สึกว่าตัวเองช่างตัวเล็กและไม่พิเศษอย่างภาพฝัน" "แต่ท่ามกลางโลกที่กว้างใหญ่นั้น สิ่งที่สำคัญคือการกอดตัวตนของเธอไว้ เธอจะไม่เป็นไร หากเธอยังรู้จักตัวเองอยู่เสมอ" "สุดท้ายนี้ ครูขอให้นักเรียนของครูโชคดี แล้วกลับมาเยี่ยมเยียนกันบ้างล่ะ"

เฉกเช่นทุกปีที่ความรู้สึกวูบโหวงถาโถมเข้ามายามกล่าวอำลาบนเวที เพราะอย่างนี้การรับหน้าที่ 'ครู' ของนักเรียนเกรด 12 จึงไม่ใช่เรื่องง่าย พบหน้าจึงผูกพัน กลับมีเวลาไม่นานจำต้องส่งพวกเขาออกจากอ้อมอกไป รอยยิ้มแห่งช่วงเยาว์วัย. . .ช่างพิเศษและล้ำค่า อย่างที่ห้วงเวลาใดก็ไม่อาจทดแทนได้

「 𝑻𝒉𝒊𝒔 𝒊𝒔 𝒐𝒖𝒓 𝒍𝒂𝒔𝒕 𝒏𝒊𝒈𝒉𝒕 . 」

เสียงเพลงดังสนั่น นักเรียนรื่นเริง งานพรอมในค่ำคืนนี้คงจะตอบแทนความทุ่มเทตลอดทั้งเทอมไม่ว่าจะนักเรียนหรือแม้แต่ครูอย่างเขาก็ตาม

หลังจากงานพรอมเลิกราทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับที่พัก มันควรจะเป็นแบบนั้นหากว่าเขายังคงเป็นคนเดิม ที่ชอบเก็บตัวไม่สุงสิงกับใครอื่นใด ทว่าการได้กลับมาเรียนอีกครั้ง ได้พบเจอกับเรื่องใหม่ๆ ทำสิ่งใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ เพื่อนใหม่ ..บางทีตัวตนเก่าของเขาอาจถูกแทนที่หรือจางหายไปแล้วก็เป็นได้

⠀ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา . . งานจบการศึกษาก็เช่นกัน มงกุฎ สายสะพาย เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเคยร่วมกิจกรรมสนุก ๆ แบบนี้ในรั้วโรงเรียน สูทตัวนอกถูกถอดออกพาดแขน พร้อมกับเนคไทที่ถูกคลายออกเป็นที่เรียบร้อย — ความทรงจำในวันนี้และมิตรภาพที่ผ่านมา จะไม่มีทางลืมเลย ⠀

แจนแบกร่างที่เหนื่อยอ่อนกลับมาถึงบ้านจนได้ ไม่ใช่ทางกาย แต่เป็นทางใจ เขาบอกลามาร์โก้กับผู้ปกครองที่มาส่งจนถึงหน้าบ้าน พอเปิดประตูก็เจอกับแม่ที่ยังรอต้อนรับอยู่แม้จะดึกแล้วก็ตาม ' สนุกรึเปล่า ? ' แจนถูกถามแบบนั้น

เมื่อวานขอบคุณมากนะคะที่ไว้ใจเชอร์🙇‍♀️🙇‍♀️ หวังว่าจะเอนเตอร์เทนพี่ๆบอทไททันได้ดีเท่าที่ควรนะคะ

(📜) เปลี่ยนชื่อแอคจาก @JEANtitan_ > 「 𝗝𝗲𝗮𝗻 𝗞. 」

ในอีกฟากของห้วงเวลาที่ยังคงขับเคลื่อนอยู่นั้น.. เสียงกรีดร้องปนหัวเราะจนแทบขาดใจราวกับร่างกายภายในถูกบดขยี้เป็นเสี่ยงๆ กู่ก้องไปทั่วผืนดินหลายสิบไมล์ ชั่ววินาทีที่ร่างของชายวัยกลางคนถูกกลืนกิน ภาพของหญิงผู้เป็นแม่จึงได้ปรากฎขึ้นท่ามกลางสนามรบของเหล่ามนุษย์กับไททันที่ยังเหลือรอด

⠀ ความฝันและความทรงจำในวัยเยาว์นั้นมีค่าเหลือเกิน ความสุขในปัจจุบันไม่อาจเทียบเคียงได้แม้แต่น้อย — แม้จะอยากออกไปผจญโลกกว้าง แต่หากต้องแลกมากับการเสียตัวตนของคนอื่นไป ก็ขอปฏิเสธ ไม่เป็นไร . . ต่อให้ไม่เห็นทั้งมหาสมุทรก็คงไม่เสียใจอีกแล้ว ⠀

"ชู่ว — วันนี้กลับบ้านช้า ช่วยเก็บเป็นความลับกับพี่เขาทีนะครับ" ยกนิ้วชี้ประดับริมฝีปากก่อนจะยิ้มแหยออกมา

" เกิดมาเป็นชายชาติทหารต้องอดทน แม้ดิ้นรนโต้รุ่งก็ไม่ขลาด " เอาไม้เคาะโต๊ะเรียกความสนใจ " เอาล่ะ ในคืนนี้เราจะมาแชร์วิธีการฆ่าไททันแบบมีประสิทธิภาพกัน "

ผมมีชื่อว่า เอเรน ทุกการเริ่มต้นใหม่ของช่วงเวลา ผมเป็นลูกชายของคาร์ล่า และ กรีชา เยเกอร์

#マルコ・ボット誕生祭2023 マルコおめでとう！甘いものいっぱい食べてー！！お腹いっぱい食べてー！！🎂