تو کوچه‌ی ما عروسی نشده هنوز. این خوشحالی‌ها فقط به خاطر اینه که عزا به کوچه‌ی شما هم رسید.

هوا خوبه، ناهار فسنجون داریم و خامنه‌ای مرده.

Wild horses making their way across a river in Iran.

فکر کنم بهترین مستی زندگیم همین دیشب بود که تو شرایط جنگی دور هم جمع بودیم و با «هامنه‌ای ایز دد» می‌رقصیدیم.

A.i.tollah

راستی این یارو خامنه‌ای آخرش چی شد؟ هنوز چالش نکردن؟

مائده و امیر دارن میرن. بالاخره تصمیم گرفتن زمینی از مرز خارج شن و همه‌چی داره خیلی سریع اتفاق میوفته. امشب خونه‌ی پریسا دور هم جمع میشیم و من الان باید یه دوش بگیرم و بزنم به جاده. قراره با دوست ۱۵ ساله‌م شراب بنوشم و زیر بمب و موشک محکم به آغوش بکشمش. جوانی لابد چنین چیزیه.

گابریل گارسیا مارکز جایی در کتاب صد سال تنهایی میگه ای کیرم تو این زندگی ای کیرم تو این دنیا.

خامنه ای اصلا وجود داشت؟ یا زاده توهمات و ذهن ما بود؟

خداحافظ. چون که وقتی داشتم راجع به درخت آلوچه حرف می‌زدم متوجه شدم دارم پنیک می‌کنم.

گفت از کی اینجوری شدی؟ گفتم since the ducks left

در نهایت ازت می‌خوام هر تخفیفی تو ذهنت بهش میدی طوری باشه که خودت ضرر نکنی.

آره، قراره به زودی خیلی بامزه بشم.

شاید چون پیغام بلک‌کتس رو گوش ندادم و قلب پسر ایرونی رو شکوندم وضع زندگیم اینه.

امن‌ترین نقطه‌ی جهان برام تو ماشینمه.حتی وقتی این‌جوریم که mom come pick me up, I’m scared

الان می‌فهمم چرا خروس‌ها صبح بیدار می‌شن و انتخاب می‌کنن که داد بکشن.

امروز با همکارم یک ساعتی جیم زدیم رفتیم لب دریا، یه نخ سیگار کشیدیم و برگشتیم کارخونه. هنوز حسرت به دلمه که نمی‌شد بزنم به آب. ولی برای لحظاتی عمیقا احساس سرزندگی کردم.

یأس از خواب بیدارم می‌کنه. از تن‌م همه‌جور ریشه‌ای توی آب خفه شده. مدام از خودم می‌پرسم که به چه بهایی؟ و مدام سرم رو زیر برف معدوم می‌کنم. از هم پاشیده‌ام. و این انتهای خزیدن برای دووم‌آوردنه.

کیف می‌کنم این دریاچه‌ها و تالاب‌ها دارن دوباره جون می‌گیرنا.