هیچ آدمی اشتباهی وارد زندگی ما نمیشه! هر آدمی یک رسالتی داره، رسالت پرده برداشتن از حماقت‌ها، نقطه ضعف‌ها، بی‌عقلی‌ها و حتی خصلت‌های بد و خوب ما! اگر ضربه می‌خوریم در واقع از خودمون، خوش‌باوری‌ها، بدجنسی‌ها و حتی حماقت‌های خودمون می‌خوریم! آدم‌ها وسیله‌ن برای شناخت ما به خودمون

فروید میگفت وقتی زخم میخوری ۲ تا واکنش نشون میدی یا از زخم اجتناب میکنی یا زخم رو تکرار میکنی! خودت ها! فکر بکن بهش زخم خوردی بعد خودت میری زخم رو تکرار میکنی حالا بعد یونگ میگفت قربانی به محل جرم برمیگرده! اینم بهش فکر کن تو قربانی ترومایی یا مشکلی شدی خودت دوباره برمی‌گردی

ببینین این خصوصیات رو خود شما یا پارتنرتون دارین:نجوش و منزوی،دو دل و در تردید دائمی راجع به رابطه. اگه اینها براتون اشناست، ممکنه شما یا پارتنرتون مثل یک چهارم جمعیت بزرگسالان دارای وابستگی اجتنابی باشین. توی این رشتو با ترجمه مقاله Dan Neuharth درباره این نوع وابستگی مینویسم

شبکه سه باهام مصاحبه کرده

متوجه شدم که هِلن فیشر، انسان‌شناس زیستی، ایده‌ی تکاملی جالبی برای این تفاوت زن و مرد داره. ایده اینه که زنان در طی تکامل خیلی وقت‌ها بچه تو بغلشون بوده و تو چشم بچه نگاه می‌کردند و باهاش حرف می‌زدند، در حالی که مردان نگاهشون غالبا به محیط بوده (برای مثال به منظور مراقبت یا شکار)

منم معنای تنهایی... ۱۹ مه ۱۹۹۱ «سرگئی کارالیوف» فضانورد شوروی ، بهمراه دو نفر دیگه به سمت ایستگاه فضایی «میر» پرواز کردن. یکی از همکاراش به نام خانم شرمن، بعد از انجام ماموریت ،۶ روز بعد به زمین برگشت. همکار بعدیش هم با انجام ماموریتش ،کار رو تموم کرد و برگشت. ولی سرگئی...

«جیمز وان» کارگردان «احضار» (The Conjuring) می‌گه: «یک شبی که گرم کار روی فیلمنامه «احضار» بودم، سگم به نقطه تاریک و خالی از اتاقم زل زده بود و با عصبانیت در حال خُرخُر کردن بود، و بعد شروع کرد با سرش چیزی رو دور اتاق تعقیب کردن، مطلقا چیزی در اتاق نبود...» 👇

یکم حس ریلکسی و آرامش!

صرفاً برای تأکید بر جمله ی "یادم افتاد چه جاهایی در دنیا هست و من در چه منجلابی دست و پا میزنم"

این سومین باره که من میام تهران، چیزی که برام جالبه اینه که شرق تهران خیلی بهتر از غربشه! مثلا این محله نارمک و میدون هفت حوض پر از جنب و جوش و تکاپوی زندگیه، انگار آدمای شرق تهران سرزنده تر و خونگرم تر از ساکنین غرب هستن! اینجا آدمها بیشتر لبخند میزنن و مهربونترن!

تا ابد دوستت خواهم داشت :

۱۹۴۳ آشویتس، لهستان هنک که نوازنده ویولن بود، مجبور به عضویت در ارکستر اردوگاه شد. نقش او: نواختن موسیقی در حالی که دیگر زندانیان به اتاق‌های گاز برده می‌شدند. او در حالی که اشک از چشمانش جاری بود و آرشه‌اش در دستش می‌لرزید، «سرناد شوبرت» را نواخت.