Kendi kendinize fısıldadığınız her kelime, bir süre sonra karakterinizin en sağlam parçası olurmuş.

2025, müthiştin.

2025’e methiyeler dizmek, kırmızı kurdela ile süsleyip anılar penceresinin en üzerindeki rafa kaldırmak istiyorum. Fırtına ile gelip gökkuşağı açtıran yıl. Gel seni öpicem.

“Yeniden” ne güzel bir esinti ya. Yeniden çocuk gibi sevinmek, yeniden cıvıldamak, yeniden yeni yerine alışmak. Yeniden ama sanki ilk kez gibi. Mis

Türkiye’de üşümek zoruma gidiyor. İçimde ukte kaldı kuzey ışıklarını izleyerek Norveç’te üşüyememek. Düsseldorf’ta üşümeyi de çok istiyorum. (Evren, hadi yap şovunu bak duydun sesimi)

Koca bir yılı devirip giderken, başardığın onca şey var. Hayallerine kavuşman var. Hepsinde de onun izi ve desteği var. Bunu buraya not et ve asla unutma.

Yanlış üslupla anlatılan dünyanın en doğru en mükemmel şeyleri bile bataklık gibidir. Sadece karartır.

İnsan zamanla anlıyor ki… Yayaların bazen üzerine atlayıp saçını başını yolmak lazım. Duygusal bişiler yazcaktım ama çok araba kullandığımı hatırladım az önce.

Çamursa yollar, fırtınaysa havalar ben yine o yolculuğa çıkarım. Bilirim ki beni o yola iten güç, önüme aydınlıklar serecek.

Az önce bir yazı okudum: “Kimse sana yardım etmedi diye herkese yardım etmek zorunda hissetmek” Bu cümlenin ağırlığı altında varoluşsal sancılar çektim birkaç saniye.

Gri havalar, puslu iklimlerden geliyordum ben. Soğuk, kâğıt kesiği gibi sızlatırdı genzimi. Güneşsizlikten tenim kireç, saçlarım kömürdü. Sonra bir şey oldu. Bir şeyler tıkırdadı o metruk coğrafyada. Güneş açtı. Tenim rengarenk, saçlarım gökle bir başka ahenk.

Bunca yıllık kpsszedeyim. Her sene güzelim Türkçe’ye oturmamış bir dil gibi davranılıp kelimelerin yazılışının değiştirilmesini kabullenemiyorum. Geçen sene “yeşilbiber” olan yazım şekli bu sene “yeşil biber”. Neden yeşilbiber saçmalığını kabul ettirdiniz bize o zaman?

Kırılma ihtimalini bile bile “olsun”dediğiniz şeyler, muazzam bir duruş sergiler. “Olsun” dediğiniz şeyler, ruhunuzun en sessiz sesidir.

Bir şiir sizi kırk yerinizden dağlayabilir..

Bazen kuraklık oldu sinemde. Toprağım çatladı, dehlizlerinde kayboldu yağmurlar. Gök grileşti bazen, güneş saklandı ardına tepelerimin. Kaldırımlarımda kel kör yetişti solgun çiçeklerim. Yine de sevdim, yarattığım iklimi çok sevdim.

Maşa’ya en büyük kötülüğü yapanın Koca Ayı olduğunu öğrendiğimden beri hüzün biraz daha kök saldı.

Ne zaman ince düşüşünceli olsan, aklına şu saate kadar uyumadığın zamanlar gelsin. Kalın düşünceli ol. Duvar gibi. Asfalt gibi.

Çok değil en fazla 70 yıl sonra, var olan tüm sevdiklerimizle beraber toprağın altında olacağız. Bunca koşturmaca, bunca hayal kırıklığı, bunca coşku… hepsi buhar olup gidecek. İnsan olmanın dayanılmaz dandikliği.

Nereye ait olduğunu bulamadığın ama nereye ait olmadığına da karar veremediğin esintiler.

Herkesle, her şeyle baş ediyorum. Bir tek anı süblimleşmesi ile baş edemiyorum. Bir yerden duyuyorum, şöyle bir şey yaşamışım fi tarihte. Ama yok. Hafızada sıfır. Başkasına ait gibi. Hiç olmamış gibi. Bir beyin, anıları nasıl böylesine kazıyarak sıfırlayabilir?