“ กรรรร !!!! ” - มองข้าวของที่ถูกล้มระเนระนาดจนพังไปหมด พร้อมกับมีบอทที่ล้มลงไปนอนแน่นิ่งจากฝีมือของเขาถึงหลายตน พลางจับยกร่างของเมคนั้นขึ้นมาทุ่มลงพื้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ... หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ ...

❝ 𝙰 𝚠𝚎𝚎𝚔, 𝚊 𝚖𝚘𝚗𝚝𝚑, 𝚊 𝚢𝚎𝚊𝚛...𝚠𝚑𝚊𝚝'𝚜 𝚝𝚑𝚎 𝚍𝚒𝚏𝚏𝚎𝚛𝚎𝚗𝚌𝚎? 𝚃𝚑𝚎𝚛𝚎'𝚕𝚕 𝚊𝚕𝚠𝚊𝚢𝚜 𝚋𝚎 𝚊𝚗 𝚎𝚗𝚍𝚒𝚗𝚐❞ ❝𝙰𝚗𝚍 𝚒𝚏 𝚢𝚘𝚞'𝚛𝚎 𝚕𝚞𝚌𝚔𝚢, 𝚢𝚘𝚞 𝚐𝚎𝚝 𝚝𝚘 𝚜𝚎𝚎 𝚒𝚝 𝚌𝚘𝚖𝚒𝚗𝚐❞

❝ ดูเหมือนจะวุ่นวายกว่าที่คิด... เฮ้อ ❞ ❝ เอาเถอะ รายงานตัวว่าพวกเจ้าเป็นอะไรกันบ้าง ❞ #จะตรวจอาการเมคที่มารีทวิตหรือเมนชั่น

“ ... ” - เขาก้มลงมองเมคที่ตัวเล็กกว่าแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร พลางไม่ได้ขยับเข้าไปหา เพราะเขาไม่ค่อยจะไว้ใจเมคตนอื่นซักเท่าไหร่หรอก

“ กรรรร ... !! ” - เสียงขู่คำรามใส่อีกฝ่ายดังออกมาจากลำคอพลางค่อยๆก้าวขาถอยหลังหนีทีละก้าว ... “ เพื่อนของออพติมัส ? .. ” ไดโนบอทร่างสูงเอียงคอพลางทำหน้านึกคิดอะไร แต่เขาก็จำไม่ได้อยู่ดี “ .. ข้าจำไม่ได้ ”

“ .... ” - ไดโนบอทขนาดใหญ่ชำเลืองมองก่อนที่จะยอมขยับเท้าแล้วเดินเข้าไปใกล้ แล้วแล็บลิ้นเลียที่หัวเบาๆ ถึงจะคุ้นชินแต่ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี “ ข้าจำได้แค่พวกสการ์เวนเจอร์เท่านั้น ... ” “ เรื่องของพวกเจ้าข้าจำไม่ได้หรอก .. ”

“ .... ” - ทีเร็กซ์สีเงินขนาดใหญ่นิ่งเงียบอยู่สักพักก่อนจะอ้าปากงาบหัวของอีกฝ่าย แล้วยกร่างของเมคอีกคนขึ้นมาในสภาพที่ห้อยต่องแต่งในปากของเขาอยู่ด้วย

“ ... ” - เลนส์สีแดงเหล่มองมือที่ตีปากของเขาอย่างรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็ยอมปล่อยอีกฝ่ายออกจากปาก

“ ข้ารู้ ..แต่ข้าหิว ” - เขาก้มมองมือที่ลูบจมูกของตนก่อนจะอ้าปากออกแล้วกัดลงไปที่มือนั่น “ เจ้าแลดูน่าอร่อยดี - กลืนเข้าไปได้ทั้งตัวเลย ”

“ ... ” - เขาอ้าปากรับก่อนเอนเนอร์จีอนที่ถูกโยนก่อนจะกลืนมันเข้าไปทั้งก้อนเมื่อได้กินจนอิ่มแล้ว ก็เลียลงไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเพื่อเป็นการขอบคุณ “ ขอบใจนะถึงข้าจะจำไม่ได้ว่าเจ้าเป็นใครก็เถอะ ”

“ ข้าจำได้ว่าเจ้าชื่อแร็ทเช็ท .. ” - ไดโนบอทพึมพำออกมาจากในลำคอพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วพยักหน้าตอบกลับไปเบาๆ ... “ ... ก็ย่อมได้ ข้าจะไม่ทำแบบนั้น ... ”

° 𝑴𝒂𝒏𝒂𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒎𝒆 𝒊𝒔𝒏'𝒕 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒆𝒂𝒔𝒚 𝑫𝒓𝒆𝒂𝒎 𝒐𝒏 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆 𝑰'𝒎 𝑺𝒕𝒂𝒓 𝑺𝒂𝒃𝒆𝒓 ° 𝑹𝒐𝒍𝒆𝒑𝒍𝒂𝒚 - 𝑻𝑯

“ฮ่าๆ!! เอาละ ข้ารู้ว่ามันคือพื้นฐาน ฉะนั้น มาทำความรู้จักกันเถอะ” #จะทำความรู้จักกับคนที่มารีทวิต #จะทำความรู้จักกับคนที่มาเมนชั่น

“ กรรรร ...!!! ” - เสียงคำรามของกริมล็อกในร่างของทีเร็กซ์ดังสนั่นไปทั่ว พลางตามมาด้วยเสียงพังข้าวของดังโครมคราม ... เขารู้สึกหงุดหงิดอีกแล้ว แต่ว่าหงุดหงิดอะไรก็ยังไม่รู้เหมือนกัน แค่อยู่ๆก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ..

“ .... ” - ออพทิคสีแดงของไดโนบอทจับจ้องไปที่เมคอีกตน อย่างเรียบนิ่งและไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

“ กรรร ” ไดโนบอทส่งเสียงคำรามออกมาพร้อมพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย “ อย่าคิดเองเออเองสิ .. ข้าพูดได้ ”

“ ... ” - มองซ้ายมองขวา ม ... มิสไฟร์หายไปไหน?

“ ม .. มิสไฟร์ ” - ไดโนบอทร่างสูงวิ่งพุ่งเข้าไปงับหัวอีกฝ่ายด้วยความคิดถึง

“ ... ” - ก้มหัวเล็กน้อยแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายลูบ “ เจ้าหายไปไหนมา .. ข้าคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าซะแล้ว .. ”

“ พรืดดด ฟู่ว์ ... ” ไดโนบอทค่อยๆปล่อยหัวของอีกฝ่ายออกแล้วทำหน้าหงอยใสด้วย “ มิสไฟร์ข้าถูกเจ้าบอทพวกนั้นรังแกแต่ไม่ต้องห่วงข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ” กริมล็อกหันไปมองยังพวกบอทที่ล้มระเนระนาดอยู่ไม่ไกลนัก