bir noktası var insanın. o noktaya geldiğinde insana doyuyor. maddiliğe değil, maneviliğe yöneliyor. kendini yoran herkesten gidiyor. çoğu insan bu yalnızlaşma isteğini psikolojik bozukluklarla bağdaştırıyor. oysaki asıl iyileşme bu.*

bir incelik gösterin,*

susmanın kalesi değil miydi sığındığımız*

bütün bunlar kendi taşramda kusursuz bir yol olsun için*

çok sevince, çok sevdiğini düşünerek uzun uzun bakıyorsun yüzüne, ben bir daha böyle sevemem diye bakıyorsun. yüzün gülüyor başka tarafa baksan bile. nasıl baktığını görmesine gerek yok sen ona bakarak içinden öpüyorsun. güzel sevmek böyle bir şey.*

bir tek şey var aslında, eğer konuşabilseydim,*

her zorlukta elimi daha sıkı tuttuğun için. yanlış ya da doğru, her kararımda dağ gibi arkamda durduğun için. beni hiç yanıltmadığın için. bin kez, hamd!

iç dünyamız arındıkça ve güzelleştikçe, arınık ve güzel olanları kendimize çekebileceğiz. kuşlar sohbete gelecekler, ceylanlar başlarını dizlerimize koyacaklar.*

çünkü hastayken yaptığım nane limonlar annemin yaptıkları gibi olmuyordu*

üstelik yağmur yağmada*

ama herkes parmağının ucuyla tutuyor dünyayı.*

bir telaş içinde parçalanmış gibiyim.*

kavgam kendimle*

sisli bulutlar ardındaki ay gibi, ömrüm*

burada herkes kaçıyor. ya bir şeyden ya da bir şeye..*

müzeyyen dedim, sende hicran yarasından derin yara mı var*

“bu gece güvercinlerin sesini çizdim. delik deşik duvarlardan senin gölgeni tanıdım.”

derin bir nefes alsam geçecek, belki sonsuza kadar sürecek*

şuramda bak, anlatamadığım her şey şuramda düğüm düğüm*